کوچه پس کوچه های بوشهر

تو ‌هرگز واقعا یک انسان را درک‌ نخواهی کرد، مگر آنکه از دیدگاه او نگاه کنی، در پوست او بخزی و‌ مدتی با آن زندگی کنی.

دریا، آیینه بزرگ خداوند است که هر روز با طلوع و غروب خورشید، رنگ‌هایش را عوض می‌کند و رازهای ناگفته‌ای را در دل خود دارد. موج‌ها، قصه‌هایی هستند که دریا برای ساحل می‌خواند، قصه‌هایی از سفر، دلتنگی و آغازی دوباره. وقتی به دریا خیره می‌شوم، احساس می‌کنم تمام نگرانی‌هایم در وسعتش محو می‌شوند و آرامشی عمیق وجودم را فرا می‌گیرد. دریا، نماد بی‌کرانگی و ابدیت است، جایی که انسان می‌تواند فراتر از محدودیت‌هایش پرواز کند و با عظمت هستی پیوند بخورد. صدای امواج دریا، موسیقی آرامش‌بخشی است که روح را جلا می‌دهد و خستگی‌ها را از تن به در می‌کند. دریا، معلمی است که درس‌های زندگی را با زبان بی‌زبانی به ما می‌آموزد: درس صبر، درس تحمل و درس پذیرش. دریا، گاهی طوفانی و خروشان است و گاهی آرام و دلنشین؛ همچون زندگی که فراز و نشیب‌های بسیاری دارد. ساحل دریا، مکانی است برای رهایی و تجدید قوا، جایی که می‌توان فارغ از دغدغه‌های روزمره، به آرامش رسید. دریا، گنجینه‌ای از زیبایی‌هاست؛ از صدف‌های رنگارنگ گرفته تا ماهی‌های کوچک و بزرگ که در آب‌هایش شناورند. دریا، دوستی است که هیچ‌گاه ما را تنها نمی‌گذارد و همیشه با آغوش باز پذیرای ماست.🌊✨

شماها که پولدار نیستین بیاین حداقل یه ذره از پول هاتونو بدین به من، یکیمون پول‌داشته باشه حداقل.

هی با تو بجنگند و تو در جنگ نباشی.

انسانها هرچه حساس‌تر باشند، رنج بیشتری می‌كشند.

رنج های مشترک، انسانها رو بهم نزدیک میکنه.

آدم‌ها همدیگر را با کلمات به دست می‌آورند، و با رفتار از دست می‌دهند.

دل که رنجید از کسی، خرسند کردن مشکل است شیشه ی بشکسته را پیوند کردن مشکل است، کوه را با آن بزرگی می توان هموار کرد حرف ناهموار را هموار کردن مشکل است...