به امید زندگی.

فقط یک مشت آدم مانده اند و چیزی جز خاموشی اطرافشان نیست.

در نامه‌ای خطاب به او نوشتم: خوبم، یعنی تو فکر کن که من خوبم. اگر قرار باشد همه‌چیز را برایت شرح دهم تا صبح اشک خواهی ریخت.

عزیزم، درلحظه حال زندگی کن.

گاهی احساس میکنم تکنیک درلحظه حال بودن، خیلی بی‌رحمانه و ناکارآمده. این تکنیک با نادیده گرفتن تموم درد های جسم و روحت، بهت ضربه میزنه. این تکنیک میگه مهم نیست یک دقیقه پیش به عمیق‌ترین مشکل دچار شدی، مهم نیست که چقدر آسیب دیدی و چقدر از انتهای مسیری که باید بهش برسی می‌ترسی. تو باید از محیط لذت ببری، مثلا از آفتابی که صندلی ساده رو تبدیل به یک اثر هنری کرده لذت ببری‌. ساده‌تر بگم؛ این تکنیک با بی‌رحمی تمام میگه برای داشتن حال خوب، اعماق وجودت رو نادیده بگیر‌. از نظر من، نادیده گرفتن برای ثانیه هایی خوب بودن، زخم‌ها رو شفا نمیده. نظر تو چیه؟ -فاطمه

-از غمی که به دل‌آسمون نشسته

¹⁰

دیواری در اطرافم ساخته‌ام، هرگز اجازه نمی‌دهد کسی وارد شود و سعی می‌کنم خودم هم خطر نکنم و خارج نشوم؛ کی می‌تواند چنین کسی را دوست داشته باشد؟! - هاروکی موراکامی

کاش یکی از این بمب ها بخوره تو سر من راحت شم

هربار که حرفهام تبدیل به بغض و بغض تبدیل به اشک میشه میرم جلوی ایینه، به خودم‌نگاه میکنم، به چشمای سرخم و گونه های خیس‌از غم اندوه‌‌. به خودم برای هزارمین بار یادآوری میکنم که این اشک‌ها برای کسی مهم نیست، من برای کسی مهم نیستم، پس بروز دادن ناراحتی، فایده ایی نداره. هیچ کسی نیست و وقتی یادآوری تموم حقایق آزاردهنده تموم شد، برای هزارمین بار یا زمین میخورم و یا بلند میشم.

مشکل تبدیل به درد شد، درد به کلمات تبدیل شد، کلمات به جملات و جملات به فریاد تبدیل شد‌. کسی صدایش را نشنید و دردش را ندید، پس مشکل را به غم، غم را به بغض و بغض را به گریه تبدیل کرد و در تنهایی محض برای دردهای بی‌درمانش به سوگ نشست.