اگه ممکنه زندگی امروز رو بهم مرخصی بده.

ببین امام رضا، لطفا حداقل وقتی قرار نیست راهم بدی، این اطلاعیه های سفر به مشهد مقدس، خادمی حرم مطهر، طرح ها و دوره هایی که در مشهد برگزار میشه رو از جلوی چشمم دور کن.

الان من موندم و یه عالمه حسرت. :)

چقدر بعضی آدمها روح بزرگی دارن.

قبلا تنهایی دریای سیاهی بود که انتها نداشت و الان، بالای این دریا خورشید میتابه و نور رو به اعماق میرسونه.

به چیزهای مختلفی فکر میکنم

مشکلات و تنش توی زندگی، باعث قدردانی از روزهای آروم و بی سروصدا میشه. روزهایی که برای خودت هستی و مشکلی مزاحمت نیست.

اگه زندگی بی سروصدا، آروم و بدون مشکل بود، قدردانی جای خودش رو به احساس نارضایتی میداد.

یا در مثال های دیگه

وقتی روز پر از مشغله و کار داشته باشی، شب با جسمی خسته به تخت میری و جسم و ذهن همزمان استراحت می‌کنند. شاید در بین این همه کار، دلت برای روزهایی که وقت آزادی داشتی تنگ بشه. اما آدم هایی وجود دارند که چون اوقات فراغت زیادی دارن، افسردگی می‌گیرند و یا به کارهای ناشایست میپردازن.

در هر صورت، خدایا برای این زندگی و تمام بالا و پایین هاش، برای وجود این دنیا و برای اینکه وجودت رو میشناسیم، هزاران هزار مرتبه شکر.

برای تمام دقایق زندگی، شکر