مدتی بود لبم ، روزه ی لب های تو داشت..
روزه ی شهد لب لعل مربای تو داشت..
چشم من ، تشنه ی آن ؛چشمه ی نوشین تو بود..
دل نگو ، ذکرِ لبش ، نام مقفّای تو داشت..
عشق ، تعبیرِ قشنگی است برایم از تو..
ورنه ، کمتر سخنی بود که معنای تو داشت..
شهدِ شیرینِ لبت ، نوبه ی افطارم بود..
شبنم روی گلت ، عطر و مسمّای تو داشت..
جان گرفتم به نگاه تو و کردم افطار..
روزه ی عشقِ دلی را که تمنّای تو داشت..
#وِنوش
- @Mava_a !🥥'