انتخاب سختیه که راه و عقیدمو عوض کنم یا خیلی از دوستا و دور و بریامو از دست بدم با خودم کلنجار زیاد رفتم اما آخر دومی رو انتخاب کردم پای عقیدم می‌مونم و سرش خون میدم و سعی میکنم به تنها شدن عادت کنم...

جهنم بذار برن از دورم بذار فحشم بدن بذار تنهام بذارن همینه انتظار دیگه‌ای از مسیر نمیشه داشت..

گور به گور نشیم در به در نشیم قبرستون نشین نشیم...

اگه با من و فکرم مخالفید لفت بدید نمیخوام کسی اینجا با حرفم اذیت بشه

والله والله والله والله والله این پرچم را بر زمین نمی‌گذاریم؛ تا یا با خون خویش گلگونش کنیم و یا آن را به دست صاحب‌الزمان برسانیم

ان الذین قالوا ربنا الله ثم استقـموا تتنزل علیهم الملـئکة الاتخافوا و لاتحزنوا و ابشروا بالجنة التی کنتم توعدون

در یک دوران طولانی، ژن ناتوانی، ژن نمیتوانیم، ژن وابستگی به دیگران را در ما تزریق کردند؛ در یک دوران طولانی، از دوران قاجار تا دوران پهلوی، در ملت ما -همین ملت بااستعداد- این احساس درونی عدم توانایی و عدم قدرت ایجاد شد؛ و [آن را] در ما -در مجموعه‌ی جامعه‌ی ایرانی- نهادینه کردند؛ این سابقه را ما داریم. نتیجه این شد که ما به عنوان یک ملت، هویتمان در ذیل غرب تعریف شد. -درآمدی بر هویت ملی؛ صفحه ۱۱۲

پادشاهان ستمگر قدیم دارن با کالبدای جدید به زمین برمیگردن

همدان کریم

بدنامون خیلی نازدار شده که سر روزه تو زمستون داریم اینجوری میکنیم

تو ادبیات کهن ما، شیخ و زاهد و محتسب شخصیت‌های منفی حساب میشن. درواقع نماد افرادی هستن که دنیا رو ترک گفتن و لذات دنیوی رو حرام میدونن یا مثل محتسب بقیه رو بخاطر لذات دنیوی مجازات میکنن چیزی که نباید اشتباه بشه اینه که این به معنی مخالفت با اسلام یا فقه نیست، بلکه در زمان شخصی مثل حافظ برای مقابله با زهد ریایی و جریان غالب دینی اون دوره، برخی اوقات ابیاتی سروده شده که منظورشون به اشتباه مخالفت کامل با دین برداشت شده. درحالی که به این شکل نیست و درواقع از زمان حافظ که این اشعار مقابله‌ای با محتسب و زاهد خیلی زیاد شدن، به شکل یک سنت ادبی دراومدن و این کلمات تبدیل به کلمات منفی تو اشعار عاشقانه و عرفانی شدن وگرنه حافظی که میگه "فقیه مدرسه دی مست بود و فتوی داد/که می حرام ولی به ز مال اوقاف است" همون حافظیه که میگه "هرچه کردم همه از دولت قرآن کردم"