لطفت بود که خودتو از چشمم انداختی من خودم عرضشو نداشتم از جلو چشمم تکونت بدم

یقین داری که شلیک می کند و اسلحه را در مشتش می گذاری می دانی پایان داستان جنون را و عاشقی رو آغاز می کنی

نکند خیال کنی در تاریکی روز چشمی اشکت را می بیند غمت را می خواند دستت را می گیرد باید که فقط غم را زیر چراغ ماه بارید که آیینه ها به شمارش اشک هایت نشسته اند

قرن ها حرف هایش را بر روی کاغذ نوشت چون دقیقه ای کسی صدایش را نخواند

همواره روزهایم را زندگی نکرده و شب ها را مرده ام

شوق دارم برای فردایی که از هر لحظه اش می ترسم

اگر خندیدم و خندیدن نداشت چاره ای نبود که گریه پایان نداشت

راستش مشکل این است که بلد نیستم تنها نباشم

مقدر است که بادبادک را باد در پیش خویش کشد مرد بیهوده طناب را در مشت چنگ می زند

که کوبیدن مشت بر سینه؛ قلبی که در جای دیگر است را از تپیدن باز نمی دارد

دستت بریده می شود اگر شیشه را بشکنی اعتراضت از چیست؟

انسان است دیگر حسرت زده از آنچه داشت؛به دنبال آنچه نداردو خسته از آنچه دارد است