و گاهی به شکلی ناگهانی می یابی که هر آنچه ساختی ناهمواری بوده هر آنچه بودی ناسازگاری بوده هر آنچه می دانستی خیالی بوده

و در نهایت زندگی به مرگ هایش نمی ارزید

گیرم که بی دلیل زخم بر تنم زدند ولی چگونه هنوز خون به هزاران دلیل بر پوست خراشیده ام جاری است؟ گیرم که گذشت و تمام شد ولی چگونه کودکی تمام شده ام در تمام روز های هفته جاری ریشه دوانده است؟ گیرم که خوب نبودم ولی چگونه هزینه جاری خوب و بد را می پرداختم وقتی نمی دانستم که کیستم؟ اصلا گیرم از این ببعد بی رگ و خون و بزرگسال شدم اهل حساب و کتاب و هندسه انسان شدم فراموش هم می شوم؟ من که من ساخته نیستم و نشد که بفهمم کیستم،فراموش هم می شوم؟

حال که تکیه گاه خودم شده ام قوی شده ام خارج از حس انسان دوستی و تنها شده ام زاده غم و فرزند درد شده ام حال که خرد شده ام و تاری از پود شده ام گمان کنم همان که می خواستم شده ام

و گاهی میان من و آغوش جنون تنها به باریکی یک نسیم فاصلست

شده بوسه بر عکس نزده خواب نبرد قرنی بگذرد و رهگذر از یاد نرود

غم و شادی آدمی وهمی طولانیست که زود می گذرد

فقط اونجایی که انقدر هیچی از کتاب حالیت نیست که نمی تونی تشخیص بدی سطح سوالا در حدیه که طراح شایسته فحش باشه یا نه

و شاید هیچگاه کسی نفهمد که حنجره برای فریاد زدن نیازمند چیزی بیش از نوایی خش دار است

شهر مرده اینها جسدهایند که در خیابان نفس می کشند

می دانستم می دانستم که اگر بنا را بر باریدن بگذارم ابر در انتظار باریدن برف بر کویر در همنشینی چشم می بارد سپس هفتاد سال می گذرد و چشم می ماند و برف ابرویی که بر کویر پلک سایه انداخته و آنجاست که اگر سوی چشم برود ابر می میرد

حتی یادم نمیاد آخرین باری که تونستم کی بود خیلی آدم نتونی شدم