ببین منو اگه رفتی حرم حضرت عباس(ع) بهت قول میدم تو چند ثانیه ی اول معنیِ واقعیه غیرتشونو میفهمی.
توی نجف آخرِصحن حضرت زهرا(س) یه پله برقی هست که میبردت نزدیکای ضریح ، اون مسیر بین پله برقی تا ضریح امام علی(ع) انقدر قشنگه که به وُضوح حس میکنی تویِ یه دنیای دیگه ای =))))++
من آدمیم که واقعا تا آخرین لحظه سعی میکنم همه چیو تو خودم نگه دارم و حتی اگه تو بدترین شرایط روحی هم باشم وقتی یکی ازم بپرسه خوبی؟ با بهترین وِرژن خودم جوابشو بدم که نفهمه حالم بد بوده و باعث بشه انرژی منفی بگیره ولی وقتی تمام این چیزا رو هم تَلنبار بشه و زندگی کردنو برام سخت کنه دیگه نمیتونم تحمل کنم و یهو میبینی همه ی اون چیزایی که باعث شده این حالو پیدا کنم رو بهت میگم و انقدر گریه میکنمکه بفهمی بابا بالاخره منم نیاز دارم یکم راحت نفس بکشم.
[ مِنهاج ] .
* از قشنگی های بین الحرمین =))))🫀
اینطوریه که یه زمانای خاصی تیکه به تیکه ی بین الحرمین یه سری آدم وایسادن و مداحی میکنن و یه عالمه آدمِ دیگه دورشونن ، یجورایی مِنو بازه هر کدوم از مداحا رو که دوست داشتی میتونی بری تو جمعی که اون داره میخونه.