اینطوریه که یه زمانای خاصی تیکه به تیکه ی بین الحرمین یه سری آدم وایسادن و مداحی میکنن و یه عالمه آدمِ دیگه دورشونن ، یجورایی مِنو بازه هر کدوم از مداحا رو که دوست داشتی میتونی بری تو جمعی که اون داره میخونه.

از خونه بیرون رفتن جز اعصاب خوردی‌ هیچ چیزی نداره.

به این‌ نتیجه رسیدم که دوستای صمیمیمم فقط یه مُشت دوستای معمولین.

اگه امشب یه شبِ بارونی بود مطمئنم حالم خوب میشد.

واقعا دلم برای زمانی که دغدغه ی اینو داشتم که حتما کل روز تلویزیون رویِ شبکه پویا باشه ، تنگ شده.

میدونی چیه؟ من باید باور کنم‌ همه چیز تغیر کرده. من موندم و یه عالمه اتفاقایِ کوچیک‌ و بزرگ. دیگه قرار نیست سرمو بزارم روی شیشه ی خط ۱۷ اوتوبوس و از اون لبخندای مسخره بزنم. دیگه قرار نیست صبح زود بیدار بشم و یه ماگِ پُر از کاپوچینو تویِ دستم بگیرم و منتظر بشم خورشید طلوع کنه. دیگه قرار نیست بترسم از اعتقادی که دارم و هر روز لبخندای الکی بزنم که کی گفتی قراره همه چی بد باشه؟ دیگه قرار نیست وقتی گشنمه دَهنِ مِلتو سرویس کنم. دیگه قرار نیست تمام مغزمو با خیال پردازیای دو سال پیش و این چند ماهِ مضخرفِ اخیر پُر کنم‌. دیگه قرار نیست مردمک چشم هر کسی رو باور کنم. دیگه قرار نیست وقتی میرم کتاب فروشی یه عالمهه کتاب بخرم. دیگه قرار نیست وقتی نودالیت میخورم پودرِ لعنتیشو خالی کنم توش. دیگه قرار نیست انقدر احساسات برام‌مهم باشه. واقعا دیگه قرار نیست از آنشرلی خوشم بیاد. دیگه قرار نیست از مدرسه خوشم بیاد. واقعیت اینه که من بزرگ شدم و نمیخوام اینو بپذیرم. دیگه قراره واقعا خدا رو بغل کنم. دیگه واقعا باید آدم شد. ای بابا چیزی نیست من فقط گشنمه و ترسیدم و سردرگمم و از آینده میترسم و یکم امروز برام زیادی بوده و خوابم میاد ، همین.

دغدغش فردا بود. شَبش مُرد.

اگه تو رابطه ی دوستی ای که باهات دارم بهت غُر میزنم پس تو خوشبختی چون این یعنی دوست دارم.

+++ =)✨

من واقعا نمیتونم فشار بعضی از ثانیه های زندگی رو تحمل کنم.

شنیدن نفس های پاییز حال ما دانش آموزا رو بد میکنه.

واقعا اگه قرار باشه اشتباهات قبلیمو تکرار کنم دیگه علاقه ای به زندگی کردن ندارم.