من اینجا در ایران ، چشم هایم در خیابان های عراق به دنبال حرم ، پاهایم در لا به لای شلوغی های مشهد به دنبالِ پنجره فولاد ، مغزم در عربستان به دنبال کیلومتر هایِ مُنتهی به مَکه ، قلبم در کنار ماهِ نورانیِ بالای آن مَزار در کرمان و روحم در لا به لایِ آسمان به دنبال تو پرواز میکند =).

حاجی فقط به خاطر یه مجسمه ی کوچیک ازتون نیومدن بازی کنن ، چه اُبهتی داری بزرگ‌ مرد ایران =))))

لبخند=)))

‌و روزی که لَکه هایِ اضافی دنیا از ایران عذرخواهی بکنند ، نزدیک است.

¹⁴⁰¹: یاری از خدا است و فتح نزدیک است. ¹⁴⁰²:ما فتح کردیم برای تو ، فتحی آشکار. =))))))

ویرانه شود شهر تل آویو به زودی ... =)))))

و بعضی از غم ها را نمیتوان شکست مگر این که پیشانی زمین را لمس کند =)))

ضربان قلبم برایت نا کوک میزند گویی نیاز به نگاه تو دارد تا دوباره جان بگیرد.

و قلب هایِ پر استرسِ فلسطین که با خنده پر میشود =)))))

اونجایی که دیدم سکوت کردن یعنی کُشتنِ خودم تصمیم گرفتم همه چیزو فریاد بزنم.

میخوای مجاهد باشی؟ دکمه ی نفسِ کوفتیتو خاموش کن.

همین جا ، همین نقطه ای که یه عالمه فشار روحی داره اذیتت میکنه ، پاشو و جسمتو از زیر این فشارا بکش بیرون ، چیزی نمونده تا نور بغلت بکنه.