دل کوچه‌ها خیلے تنگھ برات . . اُمید زمین، سختھ این انتظار

بهشت زهرایِ(س) تهران که بری، تازه میفهمی جدی جدی رفیقایِ واقعیت شهید شدن و تو . .

جدی جدی چقدر گناهکارم .

شهادت مبارک عزیزِ گمنام (:

_

نمی‌دانم چرا، یعنی هیچ وقت نمی‌فهمم چرا اما دلم برایت تنگ شده است؛ تو آشناترین غریبه‌ی پنهان بودی، مظلوم بودی و دَم نزدی که چه کردی و که بودی . با‌غیرت بودی و خوش‌ به حال نوزاد تازه رسیده‌ات که پدری با غیرت مثل تو دارد. و امان . . . . .

ایشون شهید پاسدار محمد ثقفی هستن؛ گویا داخل نیروی زمینی‌ سپاهِ بخش گزینش بودن، وقتی جنگ ۱۲ روزه شروع میشه ایشون برای کمک میرن پخش هوا و فضای سپاه . . و از ناحیه سر مجروح میشن یا بهتره بگم‌ نصف سرشون رو از دست میدن؛ وقتی جانباز میشن از همون حدود جنگ ۱۲ روزه تا ۱۴ شهریور داخل کما بودن و غروب جمعه ۱۴ شهریور به فیض شهادت رسیدن (: واقعاً گمنام هستند ؛ برای شادی روحشون فاتحه‌ای بفرستید.

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌و قَلبک فی قَلبی یا شهید (:

-

باید تو ولایت غرق شد.