این‌ جا جریان دارد، حیاتِ عاشقی را می‌گویم؛

_

طلائیه نور است و نور . . عشق است و دریا؛ دریایی از جنس او...

یه نقطه‌ی عمیق ته قلبم، پر از غمه.

خدایا خوش دارم مدتی در گوشه‌ی خلوتی فقط با تو بگذرانم، فقط اشک بریزم، فقط ناله کنم و فشار‌ها و عقده‌هایِ درونی‌ خود را خالی کنم. _ شهید سید مصطفی چمران

مواظب باشید، این ایام کسی از دست شما پیش حضرت فاطمه زهرا (س) گریه نکنه.

دلم تنگ نشده . . تمام بند بند وجودم تیر می‌کشد، بخاطرش. وجودم درد گرفته، این دوری مانند رَنده قلبم را تِکه پاره می‌کند و من فقط می‌توانم غرق شوم در داغی خاک‌های طلائیه، در نواهای آمیخته‌ شده با امام‌ زمانشان(عج)، در بی‌انتها بودن آن‌جا . . . و گذشتن و رسیدن به نهر‌خین، سخت است گذشتن، اما گویی به رسم شما که از دنیا گذشتید ما هم باید بیایم؛ غروب بود و سکوت، خون بود و عاشقی و چه چاذبه‌ای داشت آن دریا که قدمگاه عاشقان شد. در کنار این‌ها، رود‌هایی زیادی را می‌شناسیم اما اروند رود مبهم است، مبهم از جنس سرما، از جنس شب؛ به قول یکی برای شناختنِ اروند باید غواص باشی، سرد باشد، شب باشد و تو مجنونِ معشوقت باشی (: شلمچه هم غروب داشت؛ اما غروبی از جنس غروب عاشورا با همان مظلومیت با همان تلألو‌های آشنا . . . شلمچه را باید حس کرد، باید زندگی کرد، باید عاشقی کرد. کاش شلمچه می‌ماندم. حالا دیگر اگر شهید آوینی گفتند: چه می‌جویی؟ عشق؟ راسخ تر می‌توانم بگویم؛ آری همان جاست(:

؛

دیروز یه بچه شهید شد با مسمار . . دیروز، آتیش؛ امروز، غربت فردا، اما، میرسه منتقم زهرا(س) !