ایران این روزها شبیه کتابی‌ست که همه را به خواندن وا می‌دارد.

شهادت‌ زحمت‌ داره‌، زحمت! شهادت‌ درد‌‌ داره‌، دردِ‌ بُریده‌ شدن‌ از‌ همه‌ی‌ِ‌ تعلقات دنیا‌؛ دل‌ می‌خواد؛‌ دلی‌ که‌ کَنده‌ بشه‌ از‌ دنیا !

تولدتون مبارک ؛

به هم ریخته‌ام .. شلوغم، ذهنم پیچ در پیچ است. قلبم‌ گرفته و خستگی‌ مجال نمی‌دهد. حس می‌کنم گُم شده ام .. کاش پیدا شوم یا که کاش پیدایم کنند ؛ کاش . .

بهش گفتم : نمی‌دونم‌کدوم طرف وایسم. گفت: نمی‌خواد کار خاصی کنی، طرف خدا وایسا !

‌

_ روایتی از روز‌هایی که عشق، اولین‌ کلمه‌ای بود که رزمندگانی با لباسِ خاکی و پوتین گِلی به میدانِ جنگ‌ می‌آوردند، گذر زمان بر مبنای روزهای آخر؛ روزهای دلتنگی برای جنگ (: خاطرات احمد دهقان . . ● نشر کتاب نیستان. روز‌هایِ آخر، رفیق روزهایِ جنگ رمضانِ من بود؛ رفیقی که اگر نبود شاید پذیرفتن این جنگ برایم سخت‌تر می‌شد . روز‌هایی که مقابل چشمانم و در عمق جانم، روبروی خانه‌مان بمباران شد؛ این کتاب آمده بود که به من نشان دهد که شلمچه هنوز هم چشم به راه رزمندگان است. صفحه صفحه‌ی کتاب این‌ جمله در ذهنم مرور می‌شد: خدایا، این‌ جا دیگر کجاست و چه حالی است این‌‌ها را؟ نمی‌دانم این رزمنده‌ها چه دنیای آرامی دارند در این دنیایِ ناآرامی‌ها (: هر چه بود و خواندم و به قلب سپردم، روایتی زیبا از عشق به وطن و خدا بود .‌

اگه بسیجی هستی یاد بگیر خاکی باشی ! کسی با هوای نفس و خود برتر‌ بینی به جایی نمی‌رسه.

_