مه شب روی شاخه‌ها نشسته است؛ سکوتی سنگین اما آرام که هیچ فریادی نمی‌تواند آن را بشکند. The night fog rests on the branches; a heavy yet peaceful silence that no scream can break. 《Midnight Lilium》

سایه‌ی یک درخت تنها روی زمین افتاده است؛ بی‌صدا، اما پر از داستان‌هایی که کسی نمی‌شنود. The shadow of a lone tree falls on the ground; silent, yet full of stories no one hears. 《Midnight Lilium》

چراغ خیابان در شب روشن است، اما تنها نورش، سایه‌ها را پررنگ‌تر می‌کند. The streetlamp shines at night, yet its light only deepens the shadows. 《Midnight Lilium》

چراغ مهتاب روی آب می‌افتد؛ و رودخانه در سکوت، همه‌چیز را بدون هیچ حرفی می‌پذیرد. The moonlight falls on the water; and the river, in silence, accepts everything without a word. 《Midnight Lilium》

یک پرنده روی شاخه‌ای تنها ایستاده است؛ نه صدایی می‌کند، نه عجله‌ای دارد، فقط لحظه را زندگی می‌کند. 《Midnight Lilium》

برخی درها بسته می‌شوند نه برای اینکه پایان باشند، بلکه برای اینکه مسیرِ دیگری را نشان دهند که باید بروی. Some doors close, not to mark an ending, but to show a different path you need to take. 《Midnight Lilium》

گاهی چیزی که دنبالش می‌گردی، سال‌هاست درون خودت نشسته؛ فقط آن‌قدر ساکت بوده‌ای که صدایش را نشنیده‌ای. Sometimes what you are searching for has been sitting inside you for years; you were simply never quiet enough to hear its voice. 《Midnight Lilium》

امروز 24 Februari، روز جهانی دختره.

آدم‌ها تغییر نمی‌کنند؛ فقط وقتی خسته می‌شوند، بالاخره خودِ واقعی‌شان را نشان می‌دهند. People don’t really change; when they get tired, they finally show who they truly are. 《Midnight Lilium》