چراغ مهتاب روی آب میافتد؛
و رودخانه در سکوت، همهچیز را بدون هیچ حرفی میپذیرد.
The moonlight falls on the water;
and the river, in silence, accepts everything without a word.
《Midnight Lilium》
یک پرنده روی شاخهای تنها ایستاده است؛
نه صدایی میکند، نه عجلهای دارد،
فقط لحظه را زندگی میکند.
《Midnight Lilium》
برخی درها بسته میشوند نه برای اینکه پایان باشند،
بلکه برای اینکه مسیرِ دیگری را نشان دهند که باید بروی.
Some doors close, not to mark an ending,
but to show a different path you need to take.
《Midnight Lilium》
گاهی چیزی که دنبالش میگردی،
سالهاست درون خودت نشسته؛
فقط آنقدر ساکت بودهای
که صدایش را نشنیدهای.
Sometimes what you are searching for
has been sitting inside you for years;
you were simply never quiet enough
to hear its voice.
《Midnight Lilium》
آدمها تغییر نمیکنند؛
فقط وقتی خسته میشوند،
بالاخره خودِ واقعیشان را نشان میدهند.
People don’t really change;
when they get tired,
they finally show who they truly are.
《Midnight Lilium》
گاهی حقیقت درد دارد،
اما دروغ آرامآرام تو را از خودت دور میکند.
Sometimes the truth hurts,
but a lie slowly takes you away from yourself.
《Midnight Lilium》
بعضی فاصلهها با کیلومتر سنجیده نمیشوند؛
با حرفهایی که دیگر گفته نمیشوند.
Some distances aren’t measured in miles;
they’re measured in words no longer spoken.
《Midnight Lilium》
گاهی دیر فهمیدن،
سنگینتر از اشتباه کردن است؛
چون فرصت جبران،
همیشه منتظر نمیماند.
《Midnight Lilium》