گاهی آدم‌ها تغییر نمی‌کنند، فقط جایشان در قلب تو کوچک می‌شود. Sometimes people don’t change; they just take up less space in your heart. 《Midnight Lilium》

یک برگ پاییزی روی زمین افتاده است؛ تنهاست، اما مسیر باد را می‌داند. A single autumn leaf falls to the ground; it is alone, yet it knows the path of the wind. 《Midnight Lilium》

سکوت اتاق پر از حرف‌های گفته‌نشده است؛ هر دیوار گوشه‌ای از خاطرات را در خود نگه داشته. 《Midnight Lilium》

باران روی شیشه می‌نشیند و همه چیز را نرم می‌کند؛ حتی خاطراتی که سخت‌ترین دل‌ها را ساخته‌اند. Rain rests on the windowpane and softens everything; even the memories that shaped the hardest hearts. 《Midnight Lilium》

چراغ مهتاب روی رودخانه می‌افتد؛ و هر موج، داستانی آرام و بی‌صدا برای شب می‌گوید. Moonlight falls on the river; and each wave tells a quiet, gentle story to the night. 《Midnight Lilium》

یک قهوه‌ی سرد روی میز باقی مانده است؛ و بوی تلخ آن، یاد چیزی را می‌آورد که دیگر باز نمی‌گردد. 《Midnight Lilium》

سایه‌های درختان آرام روی زمین کشیده شده‌اند؛ هر حرکت باد، نقشی تازه بر آن‌ها می‌کشد. The shadows of the trees lie quietly on the ground; each breeze paints a new shape upon them. 《Midnight Lilium》

سکوت شب پر از صداهاییست که فقط قلب می‌شنود؛ و هر لحظه، داستانی نامرئی را روایت می‌کند. The silence of the night is filled with sounds only the heart can hear; and each moment tells an invisible story. 《Midnight Lilium》