امروز روزیه که خیلی دلم میخواد حرف بزنم و برای مردم ویس های ده دقیقه ای پر کنم. ولی افسوس که گوش شنوایی اطرافمان نیست.

روزی خواهد آمد که روز های تاریک‌مان تمام شوند و روشنایی جایش را بگیرد. اما هرگز فراموش نمیشود که چه کسانی در این تاریکی برای ما نور بودند و چه کسانی بابت این تاریکی ناخواسته مارا شماتت کردند. هرگز فراموش نخواهد شد که کجای تاریکی ما ایستادند. دست به تمسخر و سرزنش بردند یا نوری شدند در آن ظلمت بی پایان.

این را به یاد داشته باشید که زندگی همانند روز و شب است؛ گاهی تاریک و پر از وهم است و گاهی روشن و درخشان. اما این موضوع که چگونه با آن برخورد خواهید کرد بسیار مهم تر از هرچیز دیگریست. بدانید که در شب هم درخشش نقاط کوچک در آسمان دیدنی است و گاهی گرمای بیش از حد روشنایی روز آزاردهنده.

از انسان هایی که تاریکی شما را شماتت می‌کنند و روشنایی شمارا از آن خود می‌کنند برحذر باشید که شیره ی جان شما را خواهند کشید.

درکل از انسان برحذر باشید که تظاهر می‌کند به درک کردن و نقش بازی میکند در اهمیت دادن. به خود تکیه کنید و بدانید هیچ کس به اندازه ی خود شما امن نخواهد بود.

و در من ذوقی باقی نمانده است.

چقدر آدم بعضی وقتا خریت می‌کنه.

کاش بشینی سرجات آدم.

-

بی صبرانه منتظرم با باقی مونده ی انسان های توی زندگیم قطع رابطه کنم. اره شاید انسان ستیزانه بنظر برسه ولی همینه که هست.

سردردی که میزنه به گوش و چشمت🚮