هی دارم چیز جالب از سیومسیجام پیدا میکنم.

زندگی دارد بدجور مینوازد. آنقدر بد که میخواهم تار به تارش را پاره کنم و برای ابد او را از نواختن مرخص کنم. میخواهم سکوت را به جریان بیاندازم، نه صدای گوش خراش زندگی را که یک دم ناله میکند و روح و روانم را می آزارد. خسته ام.بسیار خسته.

همه خسته اند. اصلا تا به حال کسی را دیده اید که خسته نباشد؟ ذات زندگی همین است،شیره ی جان آدمی را میکشد و اورا بیرحمانه به گوشه ای پرت میکند گویی که یک موجود بی جان است. چه میشود گفت؟ جز تحمل گهگاه خنجر های زندگی و اندکی تحفه که جلوی ما میاندازد و منّتش را میگذارد. باید سوخت و ساخت تا تمام شود. تا از بند زندگی رها شویم و روحی آزاد در آسمان باشیم.

یهو احساس کردم نیاز دارم ادبی باشم. دنیای ادبیات کتابی بسیار چشم نواز و دل انگیز است. نمیتوانم از آن دل بکنم خداوندا.

I miss you, girl. I really miss you and I don’t know what to do. But I know that nothing is worth going back for anymore. I’m really upset. How are you?

زندگی شوخیه جالبیه.

ما هم میتونستیم زندگی عادی و نرمالی داشته باشیم،ولی بنظر میاد قسمت نبود.

-

-

یا یک فنجان چای بنوشم؟