دغدغه ش سریاله! دغدغه ش فلان حریف رفیقشه! دغدغه ش فلان بازیگره! دغدغه ش چیزای چرتین که ای کاشم منم از خیلی جهات زندگیم مث اونا روب راه بود تا دغدغه هام الکی میبود...
مارک میگه:
جامعه امروز ما از طریق عجایب فرهنگ مصرف گرا و شبکه های اجتماعی و خودنمایی و هی ببین زندگی من خیلی از زندگی تو جذابتر است و ... نسلی را پرورش داده که عقیده دارد داشتن تجربیات منفی ای مانند اضطراب، ترس گناه و.... اصلاً خوب نیست منظورم این است که اگر به خبرمایه (فيد) شبکه اجتماعیتان نگاه کنید، میبینید همه کسانی که آنجا هستند اوقات فوق العاده خوبی
دارند.
هشت نفر این هفته ازدواج کرده اند شانزده ساله ای در تلویزیون ماشین فراری برای تولدش هدیه گرفت، یک بچه دیگر با ابداع برنامه ای برای دستمال توالت و تجدید خودکار آن در صورت تمام شدن دو میلیارد دلار پول به جیب زده است.
حالا این طرف شما در خانهٔ خودتان مشغول تمیز کردن لای دندان گربه تان هستید و به این فکر میکنید که زندگیتان حتی بیشتر از آنچه فکر میکردید ناراحت کننده است.
این قسمت آخر است که ما را به دردسر میاندازد. ما به خاطر احساس بدمان احساس بدی پیدا میکنیم به خاطر احساس گناهمان احساس گناه میکنیم از عصبانی شدنمان عصبانی میشویم از احساس اضطرابمان مضطرب میشویم من چم شده؟
در ایام قدیم بابابزرگها هم احساس مزخرف بودن پیدا میکردن ولی به خودشان میگفتن: عجب! امروز واقعاً احساس میکنم پهن .گاوم. ولی خب، فکر کنم زندگی همینه برگردم سراغ بیل زدن کاهها.
اما حالا؟ حالا اگر حتی برای پنج دقیقه احساس مزخرف بودن داشته باشید با سیصد و پنجاه تا عکس از افراد کاملاً خوشحال با زندگیهای کوفتی شگفت انگیز بمباران میشوید و غیرممکن است احساس نکنید یک جای کارتان میلنگد.
به این دلیل است که رهایی از دغدغه تا این اندازه کلیدی است.
به خودتان میگویید من احساس مزخرفی دارم ولی چه اهمیتی دارد؟
و بعد، انگار که دستهای پری گردهای جادویی دغدغه روی سرتان پاشیده
باشند دیگر به خاطر احساس بدتان از خودتان متنفر نخواهید شد.
جورج اورول گفت که دیدن چیزی که درست جلوی دماغمان است، تقلای زیادی میخواهد خب راه حل استرس و اضطراب ما هم درست جلوی دماغمان است اما آنقدر سرگرم تماشای فیلمهای مبتذل و تبلیغات دستگاههای پرورش اندام هستیم و آنقدر به یک همسر بلوند جذاب با ماهیچه های شش تکه شکم فکر میکنیم که متوجه راه حل نمیشویم.
ما در فضای آنلاین دربارهٔ مشکلات جهان اول شوخی میکنیم ولی واقعاً قربانی موفقیت خودمان شده ایم.
با وجود این واقعیت که حالا همه مردم تلویزیون صفحه تخت دارند و میتوانند خواربارشان را دم در تحویل بگیرند مشکلات سلامتی ناشی از استرس، اختلالات اضطراب و انواع افسردگی در سی سال گذشته به فلک سر کشیده است. بحران ما دیگر مادی نیست؛ وجودی است روحی است.
ما آن قدر اجناس کوفتی و آن قدر فرصتهای فراوان داریم که دیگر حتی نمیدانیم دغدغه کدامشان را داشته باشیم.
فکر میکنم بعضیا تو اینستا ازین استادی لایفا دیدن و روشون تاثیر گذاشته ازینا که یک میز دارن مث فروشگاههای لوازم التحریری خوشگلهههه کلی کتاباشون مرتب چیدن و خودکار و مداد و ماژسک از هر مارک ۱۲ رنگشو دارن! کلی جینگول پینگول دارن و بعد میگی واااو چه حالی میکنه موقع مطالعه!
از دو هفته پیش من دارم هی تو خونه میگم این قضیه مشکوکه
هییییچ واقعه ای تو سیاست و کشور رخ نداده بعد میبینی قیمتا عین اسبی افسار گریخته میره بالا
لاشخورایی که گرونیای الانو از رهبر میدونین و به نظام فحش میدین و دنبال براندازی هستین بدونین این وضعیت اقتصاد کشور حاصل دست رنج خود شما ایکبیریاست با رای دادنتون به اون ادم بیشرف
شکلات شیری
خب حالا وقتشه بریم سراغ RE9
تئوریهایی که برای لیان اومده رو اصلاااا نمیخوام بهشون توجه کنم