ما هم شما رو خیلی دوست داشتیم آقاجان❤️‍🩹 @Mim_3ad

نمی‌دونم راز این شب چیه، اما هر سال شب شهادت امام صادق برام حال و هوای عجیب و به‌شدت خاصی داره. یه گره‌خوردگی دلی، یه ارادت عمیق و قلبی به این آقا دارم که شاید در کلمات نگنجه(:

وقتی با این عشق و ارادت به سیره‌شون نگاه می‌کنم، می‌بینم که امام صادق ورای پیشوای مذهبی، یه مدیر، یه استراتژیست و یه مصلح تموم‌عیار بودن که امروز به‌شدت به الگوبرداری ازشون محتاجیم.

بزرگترین آفت زندگی امروزمون، بهونه‌تراشی برای شروع کارای بزرگه. مثلا می‌گیم بذار امکانات فراهم بشه. بذار شرایط جامعه بهتر بشه و... امام صادق تو یکی از خفقان‌آورترین دوران‌های تاریخ (کشمکش و انتقال قدرت از امویان به عباسیان و تبعید و فشارهای حکومت) زندگی می‌کردن. ایشون می‌تونستن بهونه بیارن که صبر کنیم تا حکومت طاغوت تموم بشه و با من بیعت کنن اما منتظر شرایط آرمانی نموندن. با همون حداقل امکانات، تحولی شگرف در دین، علم و فرهنگ ایجاد کردن.

ولی تو مرام و مکتب امام، بهونه آوردن هیچ جایی نداره. ایشون منتظر اون شرایط آرمانی نموندن. اتفاقا دقیقا از همون شکاف تاریخی و درگیری حکومت‌ها با هم، به عنوان یه فرصت طلایی و تکرارنشدنی استفاده کردن.

یه مثال بارز و تلخ تاریخی از این عدم فرصت‌شناسی، همون قوم توابین بودن. گروهی از مردم کوفه که شعور اجتماعی و سیاسی لحظه‌ای نداشتن. بهونه آوردن، تعلل کردن و به موقع تو کربلا حاضر نشدن. بعد از شهادت امام به شدت پشیمون شدن، قیام کردن و حتی جونشون رو هم دادن‌ اما چه فایده؟ چون تو لحظه‌ی درست و به موقع تصمیم نگرفتن، نتونستن اون اثرگذاری لازم رو داشته باشن و مسیر تاریخ رو عوض کنن.

این یه موردش بود. مورد بعدی از کادرسازی و کار تشکیلاتی‌شون باید گفت. که واقعا باید اسم‌‌ش رو گذاشت معجزه شبکه‌سازی در مکتب جعفری. وقتی از تربیت ۴۰۰۰ شاگرد حرف می‌زنیم، نباید تصور کنیم که اینا فقط یه عده دانشجوی منفعل بودن که تو یک کلاس بزرگ می‌نشستن، جزوه می‌نوشتن و بعد به خونه‌هاشون می‌رفتن! هنر و معجزه اصلی امام صادق این بود که این افراد رو تبدیل به گره‌های یه شبکه درهم‌تنیده و زنده کرد.

امام صادق می‌دونستن که برای ایجاد یه تمدن و حفظ دین در برابر هجمه‌های سنگین نمی‌شه همه چیز رو تو یک نقطه مثلا شهر مدینه متمرکز کرد. به خاطر همین، ایشون یه شبکه مویرگی در کل جهان اسلام ایجاد کردن. شاگردایی که تو مدینه تربیت می‌شدن، هر کدوم به عنوان یه مرکز فرماندهی محلی به شهرهای خودشون (کوفه، بصره، یمن، خراسان و…) برمی‌گشتن.

به همین خاطر رهبر شهیدمون ایشون رو مرد مبارز، مرد علم، مرد تشکیلات نامیدن.

بیاید با یه حساب سرانگشتی، عظمت این شبکه رو ببینیم. اگه هر کدوم از این ۴۰۰۰ شاگرد در شهر خودش فقط ۱۰ شاگرد دیگه تربیت می‌کرد، ما با یک لشکر ۴۰۰۰۰ نفری از مبلغان و متخصصان روبرو می‌شدیم! این یعنی یک اثر مرکب و تصاعدی که هیچ حکومتی نمی‌تونست اونو متوقف یا سرکوب کنه.

مسجد یه محله از کانون فرهنگی محله کناری خبر نداره. تشکل و انجمن اسلامی دانشگاهی راه خودش رو می‌ره و هیئت و بسیج راه خودش رو. همه هم در حال تلاشن، اما چون #شبکه نیستن، اثرگذاری‌شون محدوده. امام صادق به ما یاد دادن که تشکیلات موفق، تشکیلاتیه که در اون اجزا با هم در ارتباط ارگانیک باشن. شاگردان امام با هم در ارتباط بودن، ارجاعات علمی به همدیگه می‌دادن و کل شبکه برای هم فعال بودن.

یک مورد دیگه‌ش نحوه برخوردشون با مخالفین بود. امام صادق به هیچ وجه به دنبال خط‌کشی، خودی و غیرخودی کردن افراطی و دفع آدما نبودن. ایشون فقط در جمع مریدان و عاشقان خودشون نمی‌نشستن. اتفاقا هنر امام، کار کردن با آدمایی بود که هیچ شباهتی به ایشون نداشتن.