ولی تو مرام و مکتب امام، بهونه آوردن هیچ جایی نداره. ایشون منتظر اون شرایط آرمانی نموندن. اتفاقا دقیقا از همون شکاف تاریخی و درگیری حکومت‌ها با هم، به عنوان یه فرصت طلایی و تکرارنشدنی استفاده کردن.

یه مثال بارز و تلخ تاریخی از این عدم فرصت‌شناسی، همون قوم توابین بودن. گروهی از مردم کوفه که شعور اجتماعی و سیاسی لحظه‌ای نداشتن. بهونه آوردن، تعلل کردن و به موقع تو کربلا حاضر نشدن. بعد از شهادت امام به شدت پشیمون شدن، قیام کردن و حتی جونشون رو هم دادن‌ اما چه فایده؟ چون تو لحظه‌ی درست و به موقع تصمیم نگرفتن، نتونستن اون اثرگذاری لازم رو داشته باشن و مسیر تاریخ رو عوض کنن.

این یه موردش بود. مورد بعدی از کادرسازی و کار تشکیلاتی‌شون باید گفت. که واقعا باید اسم‌‌ش رو گذاشت معجزه شبکه‌سازی در مکتب جعفری. وقتی از تربیت ۴۰۰۰ شاگرد حرف می‌زنیم، نباید تصور کنیم که اینا فقط یه عده دانشجوی منفعل بودن که تو یک کلاس بزرگ می‌نشستن، جزوه می‌نوشتن و بعد به خونه‌هاشون می‌رفتن! هنر و معجزه اصلی امام صادق این بود که این افراد رو تبدیل به گره‌های یه شبکه درهم‌تنیده و زنده کرد.

امام صادق می‌دونستن که برای ایجاد یه تمدن و حفظ دین در برابر هجمه‌های سنگین نمی‌شه همه چیز رو تو یک نقطه مثلا شهر مدینه متمرکز کرد. به خاطر همین، ایشون یه شبکه مویرگی در کل جهان اسلام ایجاد کردن. شاگردایی که تو مدینه تربیت می‌شدن، هر کدوم به عنوان یه مرکز فرماندهی محلی به شهرهای خودشون (کوفه، بصره، یمن، خراسان و…) برمی‌گشتن.

به همین خاطر رهبر شهیدمون ایشون رو مرد مبارز، مرد علم، مرد تشکیلات نامیدن.

بیاید با یه حساب سرانگشتی، عظمت این شبکه رو ببینیم. اگه هر کدوم از این ۴۰۰۰ شاگرد در شهر خودش فقط ۱۰ شاگرد دیگه تربیت می‌کرد، ما با یک لشکر ۴۰۰۰۰ نفری از مبلغان و متخصصان روبرو می‌شدیم! این یعنی یک اثر مرکب و تصاعدی که هیچ حکومتی نمی‌تونست اونو متوقف یا سرکوب کنه.

مسجد یه محله از کانون فرهنگی محله کناری خبر نداره. تشکل و انجمن اسلامی دانشگاهی راه خودش رو می‌ره و هیئت و بسیج راه خودش رو. همه هم در حال تلاشن، اما چون #شبکه نیستن، اثرگذاری‌شون محدوده. امام صادق به ما یاد دادن که تشکیلات موفق، تشکیلاتیه که در اون اجزا با هم در ارتباط ارگانیک باشن. شاگردان امام با هم در ارتباط بودن، ارجاعات علمی به همدیگه می‌دادن و کل شبکه برای هم فعال بودن.

یک مورد دیگه‌ش نحوه برخوردشون با مخالفین بود. امام صادق به هیچ وجه به دنبال خط‌کشی، خودی و غیرخودی کردن افراطی و دفع آدما نبودن. ایشون فقط در جمع مریدان و عاشقان خودشون نمی‌نشستن. اتفاقا هنر امام، کار کردن با آدمایی بود که هیچ شباهتی به ایشون نداشتن.

ایشون شخصیتی مثل ابن‌هشام رو چنان با محبت، اخلاق و مباحثه منطقی مجذوب کردن که شیفته و سرباز مکتب شدن.

این مواردی که با هم مرور کردیم از فرصت‌شناسی و معجزه تشکیلات گرفته تا هنر جذب مخالفین تنها قطره‌ای از اقیانوس بی‌کران مکتب جعفری و گوشه‌ی بسیار کوچیکی از سیره‌ی عملی این امامه. وقتی تو زندگی امام صادق عمیق بشیم، می‌بینیم که ابعاد شخصیت ایشون واقعا در قالب چند کلمه و چند مقاله نمی‌گنجه. ما از هوش سیاسی بی‌نظیر ایشون در عبور از بحران‌ها حرفی نزدیم. از هنر بی‌بدیل‌شون در تبدیل تهدیدها به فرصت‌های طلایی و اینکه چطور مراقب بودن تا در دام ترور شخصیتی دشمن نیفتن، چیزی نگفتیم.

و از همه مهم‌تر تبحر خیره‌کننده‌ی مکتب ایشون در علوم تجربی. امامی که رسالت خودش رو فقط در فقه و کلام خلاصه نکردن بلکه با تربیت شاگردایی مثل جابر بن حیان، در علومی مثل شیمی، فیزیک و علوم آزمایشگاهی پایه‌گذار یک انقلاب عظیم علمی در جهان شدن. بله امام‌مون آنقدر خفن بودن.

یکی از قشنگ‌ترین حس‌های این روزهای من اینه که وقتی ویدیوهای مرتبط با این پویش رو می‌بینید، برام می‌فرستید و می‌گید یاد شما افتادم. این ویدیو رو چندین نفر برام فرستادن. شکر بابت وجودتون. #سفره_حلال #قرنطینه @Mim_3ad