استاد درجواب‌شون فرمودن که ما دو ما مانع پیش رو داریم یکی #تحجر و دیگری #انفعال. هم آدمایی که منفعل‌ان نمی‌تونن در مقابل جریان تجدد کاری از پیش ببرن و هم متحجرینی که فرهنگ اسلام رو محدود به ظرفیت کنونی می‌کنن، نمی‌تونن از این شرایط عبور کنند.

برای خلق و نهادینه کردن مفاهیم قرآنی تو جهان امروز، نمی‌شه صرفا در گذشته متوقف موند و با نگاهی سطحی، دین رو از پاسخگویی به نیازهای روز عاجز نشون داد (تحجر). از طرفی دیگه، نمی‌شه مرعوب زرق‌وبرق و هیمنه‌ی پوشالی نظام سرمایه‌داری شد و هویت خودمون رو در هاضمه‌ی فرهنگ غربی حل کنیم (انفعال).

دلیل این نبودن، تسلط همون دو مانع بزرگیه که استاد اشاره کرد: تحجر و انفعال. دانشگاه‌های ما تو خیلی از مواقع، به جای اینکه خط‌شکن تولیدِ علم بر پایه جهان‌بینی توحیدی باشن، به ایستگاه‌های ترجمه و مصرف تئوری‌های وارداتی تبدیل شدن. تو این فضا، دین غالبا به حاشیه رونده می‌شه و تنها زمانی بهش رجوع می‌شه که بخوایم از یه باور در معرض هجوم دفاع کنیم‌. در حالی که جایگاه واقعی شیعه تو این عرصه، باید طراحی و تهاجم فکری باشه نه اینکه منتظر بمونه که شبهه دفع کنه.

روح تهاجمی انقلاب اسلامی که در عرصه‌های سیاسی و نظامی و حتی فرهنگی، موازنه قدرت رو به چالش کشید، باید در سنگر آکادمیک و علمی و آموزشی هم ترجمه و احیا بشه. متأسفانه دانشگاه‌های ما، علی‌رغم این پشتوانه عظیم، بیشتر تو همون موضع تدافعی باقی موندن. ما به جای اینکه با اتکا به این روحیه، مرزهای دانش رو بر اساس مبانی توحیدی جابجا کنیم، به پاسخ‌گویی به شبهاتی بسنده کردیم که در پارادایم رقیب تولید شدن و همیشه یه قدم عقبیم چون منتظریم اونا تولید شبهه کنن ما جواب بدیم. ‌ کلیپ از استاد درسی بزرگوار @Mim_3ad

برای جبران این مسئله و خروج از چرخه انفعال، باید قواعد بازی رو تو دانشگاه تغییر داد. حضور تهاجمی تو عرصه علمی به این معناس که ما نباید صرفا منتظر بمونیم تا بحران‌های تمدن مادی به جامعه ما سرریز کنه و بععععد تازه به دنبال راه‌حل‌های واکنشی و دفاعی براش باشیم. وقتی براساس نظام فکری و عقلانیت قرآنی نظریه‌پردازی کنیم، این پارادایم رقیبه که مجبور می‌شه در موضع انفعال و پاسخ‌گویی قرار بگیره و به ایده‌ها و راه‌حل‌های ما واکنش نشون بده هرچند الان هم از زاویه بالا نگاه کنیم به این شکل باشه ولی هنوز اینکه پیش‌دستانه و از منظر توحیدی تولیدکننده پرسش باشیم از بحران معنا، فروپاشی خانواده و بی‌عدالتی و ساختاری اقتصاد سرمایه‌داری به اون شکلی که باید باشیم، نیست. (منظورم در فضای آموزشی دانشگاهه)

الان افق فعالیت‌های تبلیغی روحانیت هم به عرصه شبهه‌زدایی محدود شده. تا یه آخوند رو می‌بینی داره شبهه جواب می‌ده.

تقلیل پیدا کردن رسالت طلاب و فضلای حوزه در عرصه‌های تبلیغی و منابر به پاسخگویی به شبهات، رویکردی منفعلانه و آسیب‌زاس. تمرکز صرف بر رفع شبهه، به معنای موندن تو موضع تدافعی و بازی تو زمینیه که پارادایم رقیب طراحی کرده و تو رو از ارائه گفتمان پیش‌دستانه و تهاجمی دور می‌کنه.

کسی که همیشه در سنگر دفاع نشسته و تنها دغدغه‌ش دفع تیر شبهاته، هرگز فرصتی برای فتح میدون‌های جدید و خلق گفتمان نوین دینی نخوااهد داشت و نمی‌تونه مثل امام که وقتی یه طلبه ۳۵ ساله بود، تولید اندیشه کنه و طرح کلی اندیشه اسلامی در قرآن رو به وجود بیاره.

همیشه خلاق بودن یه انتخابه. برای داشتن یه زندگی خلاقانه نیاز داری که «شجاعت موردتنفر واقع‌شدن» رو بلد باشی🌱 ‌ خلاقیت، تمرین هر روزه‌ی جرئت داشتنه‌. ‌ @Mim_3ad

پرسیدید شجاعت موردتنفر واقع‌شدن یعنی چی؟ یعنی وقتی قدم تو مسیرهای بکر و نرفته می‌ذاری، پیه قضاوت‌ها و مخالفت‌ها رو به تنت بمالی. یعنی نترسی از اینکه خیلیا با تو بد بشن یا تو رو نپذیرن، فقط به این دلیل که راه و رسم تو، با مسیرای تکراری اونا یکی نیست...

یعنی هراسی از طرد شدن نداشته باشی. تنها به این جرم که راهت با عادت‌های امن و تکراری بقیه همخوان نیست.

این شجاعت رو دقیقا همون جایی تمرین کردم که تصمیم گرفتم تو قالب‌های از پیش تعیین‌شده جا نگیرم. قبول کردم که بهای این انتخاب، خط خوردن از لیست بچه‌های ایده‌آل تو فرهنگ خانواده‌های ایرانیه اما دلم می‌خواست خالق مسیر خلاقانه‌ی زندگی خودم باشم، حتی اگه از نگاه خانواده، آخر این راه چیزی جز شکست نباشه. فکر می‌کنم این همون خلاقانه زیستنه.🌱