دعاهم برا ظهور آقا یادتون نره

:)

من از پارسال شروع کردم نوشتن از یه روزی شروع کردم نوشتن تصمیم گرفتم روزمرگی هامو بنویسم تااا امسال

من امسال با شروع سال تحصیلی قبول کردن تنهایی خیلی برام سخت بود بعد از پشت سر گذاشتن سال نهمی که از اول سال دل کندنش برام سخت بود کار آسونی نبود:))

بازم پناه آوردم به کاغذ و قلم روزای اول به عادت پارسال رو کاغذ برای دوستام چیزی مینوشتم باشون حرف میزدم:) تا یه جایی که یه کتاب خوندم که مستقیما به تحول من ربط نداشت یه رمان عاشقانه معمولی ولی من یاد گرفتم بجا وقت گذاشتن برا نوشتن روزمره هام خودمو واکشافی کنم خودمو بشناسم ناراحت میشدم میشستم ریشه یابی میکردم از ترس هام دقدقه هام مینوشتم تا سبک شم

دیگه از اون به بعد سعی کردم این مدلی بنویسم هرچند که نوشتن خاطره های خوش در لیست من حذف نشده بودهاا👌🏻 بقیه بم میگفتن قلمت خیلی قشنگه کار کنی میتونی رمان بنویسی😄

اینم از یکی از علایق جدیدم نوشتن✍🏻

من اینجور برای آیندم مینویسم: بنظرمن: من کنونی منی است که در چندین سال آینده با ماشین زمان به گذشته برگشته تا آن را جبران کند. «حال» من همان «گذشته» «اینده» س

فقط نمیدونه از چی حسرت خورده که همونو جبران کنه..

این حسرت یعنی نه اینکه غصه بخورم و اینا نه بیشتر دلتنگیه برای این دوره و شایدم دلتنگی برای وقت فراااااخ

البته هنوزم سخته:))👍🏻