‌ ای نادان... می‌دانی چرا در غمگینی بدون دلیل استاد شده‌ایم؟ برای آن‌که غم، مهمان یک روز و دو روز ما نبود... آن‌قدر دلیل برای غمگین بودن وجود داشت که کم‌کم دیگر به دلیل نیاز نماند... به گونه‌ای که اگر روزی ناگهان هیچ دلیلی برای غم نداشته باشیم؛ از سر عادت غمگین خواهیم بود... ما شادی را از یاد برده‌ایم... یا نه... شاید ما تا به حال شادی را نیاموخته‌ایم.... و غم... از ابتدا هم برای ما یک هیولای ترسناک نبود... یک احساس بد و منفی نبود... او تنها همراه همیشگی ما بود... وقتی همه رفتند، تنها او به ما وفادار بود‌‌... غم برای ما فقط یک احساس نبود... بخشی از تجربه زیسته‌ی ما بود.‌.. ‌ #cy

آه ای خدای بزرگ! معنی زندگی را نمی‌فهمم چیزهایی که برای دیگران لذت بخش است، مرا خسته می‌کند. اصلا دلم از همه چیز سیر شده است، حتی از خوشی و لذت هم متنفرم. چیزهایی که دیگران به دنبال آن می‌دوند من از آن گریزانم. فقط یک فرشته‌ی آسمانی است همیشه بر قلب و جان من سایه افکند و هیچگاه مرا خسته نمی‌کند. فقط یک دوست قدیمی است که از اول عمر با او آشنا شده‌ام. و هنوز از مجالست با او لذت می‌برم. فقط یک شربت شیرین، یک بوی خوب، یک نغمه‌ی دلنواز وجود دارد که برای همیشه مفرح است و آن دوست قدیمی من، غم است. [مناجات مصطفی چمران ۱۲ جولای ۱۹۶۱، آمریکا]

شب بخیر تورو روباهه...

ریلکس کردن بعد از یک روز معمولی (پر از احساسات متناقض و مغز پاشون) به این شکل:

من می‌ترسم این همه‌ی چیزی که می‌تونم باشم.

دارم کتابهای نه ماه کپه شده کنار دیوار اتاق رو گرد گیری می‌کنم و می‌ذارمشون توی کمد که به این بنده خدا برخوردم...مشخصه برای چه دوره‌ایه، نه؟ اون اشکال بالا شکل های آدامس خرسیه که بچه بودم با تف چسبوندم به کتاب و اون برچسبه هم امضای بچگی های داداشمه👽*