کابوس همه جا پر از صدای خنده بود ... چند دقیقه دیگر بازارچه شروع میشد.. یکی تنقلات آورده بود و یکی بادکنک میفروخت .... یکی کره محلی آورده بود و .... بعد از عکس دسته جمعی شروع کردیم اولین مشتری همدیگر خودمان بودیم ... فارغ از دنیا.... اما در لحظه ای همه چیز عوض شد دوباره صدای جنگنده.... این بار بلند تر از روزهای قبل... نمی دانم چگونه اما آنقدر پایین آمده بود که میتوانستیم آن را ببینیم ... با دوستان بیرون آمدیم تا بهتر بنگریم در همین حین دیدن موشکی ک فرود می آید و انفجار....... چند دقیقه ای طول کشید به حال و احوال قبل برگردیم و بتوانیم به سمت بازارچه برویم بمب آنجا را برای فرود انتخاب کرده بود ... کسی آسیبی ندیده بود اما همه جا به هم ریخته بود .... میدانستم تا خبر پخش شود نگرانم خواهند شد هنوز صدای جنگنده می امد و گوشی آنتن نداشت فریاد میزدم ... فریاد میزدم زنگ بزنید، مادران نگرانند... چیزی نمیشنیدم فقط میخواستم با مادرم صحبت کنم همچنان با بازگو کردن عبارت زنگ بزن مامانت! صحنه را ترک کردم با چند تا از دوستان میدویدیم به دنبال مکانی ک گوشی آنتن دهد دور شده بودیم .... گوشی بوق میخورد و .... یکی از دوستان انگشتش را سمت آسمان گرفت... گوشی قطع شد .... ۵ یا ۶ بمب با بیرحمی فرود امدند وسط بازارچه و .... وقتی چشم گشودم همه جا گردو غبار بود ... تنها بودم ... به سمت دوستان در محل حادثه میدویدم ... صحنه ای را ک دیدم هیچ گاه از خاطرم پاک نخواهد شد مگر من چند دقیقه از میز ها دور بودم ؟؟ هیچ چیز باقی نمانده بود به جز تپه های کوچک خاک و خون فقط خون روی تعدادی از تپه های کوچک خاک چند تن زخمی بودند اما .... اینجا کجا بود؟ چگونه در عرض چند دقیقه چنین صحنه ای به وجود امده بود تپه های خونین ، کره های محلی ک آب شده بودند و دوستان زخمی... نمیفهمیدم ... از آن خاک و خونستان دور تر دوست سالمی دیدم .... خاکی شده بود .. ترسیده بود اما سالم بود نمیدانم با سرعت چند کیلومتر به سمتش دویدم... اشک میریختم و فریاد میزدم _ معلومه کجایی ؟ من کم کم داشتم فاتحه میخوندم ، کجا بودی ‌کجا بودیی و ... اشک هایم از زبانم سبقت گرفتند او نیز شوکه بود و ترجیح داد با اشک هایش پاسخگو باشد در آغوش هم بودیم ک چشم هایم را گشودم خواب بود؟ بیشتر از پیش شوکه شدم نه میگریستم و نه.... چشمم به ساعت افتاد ۶.۱۵ صبح ؟ نه به راستی خواب دیدم ... البته نام کابوس بیشتر برازنده اش بود... نمیدانم چند لحظه طول کشید ک کمی به خود مسلط شوم میدانستم خواب دیده ام اما ... اما التماس میکردم ک خوابم بگیرد و دوباره به آنجا برگردم ... هرچند همه چیز در صفحه ذهن من اتفاق افتاده بود اما باید دوباره برمیگشتم من باید میخوابیدم و ... دوستانم ... تل های خونی خاک و اشک دوستانم..... نمی توانستم بیدار باشم وقتی در بزنگاه از خواب پریده بودم #خودم_نویس ح.س

آنقدر می‌نویسم از لبنان، که قلمم جای جوهر خون بنویسد.#لبنان #لا_نترک_لبنان

اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیَّکَ الفَرَج🌱

مثل‌یک‌نرگس‌طوفان‌زده‌از‌بارش‌برف سخت‌محتاج‌به‌گرمای‌پر‌و‌بال‌توام...🤍(:'

مأمن اشک های من؛ از چه برایت بگویم؟ از این روزهایم بگویم؟ از جسمی که در تقلای رسیدن به دلی است که در صحن و سرایت متواری شده است؟ از دستانی که به قلم پناه آورده و میان اوراق پی‌ ردی از شما هستند؟! از چشمانی که در هر سو صحنه‌ای از جنس بهشت مشهد را می طلبند؟ از لبنانی که عطشان جرعه‌ای از شرابِ طهور چایخانه شماست؟ یا کالبدی که تک تک سلول هایش شما را صدا می زنند … #جان_پناه🌱

تو جنوب لبنان ، خیلیا همچنان شهید میشن ... و این همون صدایی هست که فریاد میزنه 👇 اللهم عجل لولیک الفرج ... خدایا ، صاحب مارو برسون ... #حسبی_الله @yadet_basheeee | یادت باشد

آری ما صبوریم، صبور تا روزی که به پیشوایی قائممان بر خاک لبنان بوسه زنیم و در قدس شریف به پیشوایی ایشان نماز بگذاریم. #لبنان #لا_نترک_لبنان

روزهاست‌ منتظر‌ روزهای بهترم... ولی نمی‌دانم چرا هنوز دیروزها بهترند.

اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیَّکَ الفَرَج🌱

همه چیز از بیرون خوب است در آیینه من هنوز همان آدم قبل هستم اما از درون هزاران تیکه شده ام و در مرز فروپاشی ام

🎒پرونده ماکان نصیری به عنوان مفقوالاثر بسته شد. به گزارش شرق یک پولیور آبی مچاله‌شده و کفش ورزشی کرم‌رنگ، تمام آن چیزی است که در 46 روز گذشته از زیر آوارهای مدرسه بیرون کشیده شد و تنها اثری شد از ماکان نصیری؛ ماکان هفت‌ساله کلاس اولی مدرسه شجره طیبه میناب، تنها کودکی که هیچ‌چیز، مطلقا هیچ‌چیز از پیکر نحیف و کوچکش پیدا نشد. #میناب