امروز همین که رفتم سر کلاس، یهو یکی از رفیق های صمیمیم بعد از ورود به این مدرسه اومد زل زد تو چشمام و گفت فردا می خوایم به طور کلی از اینجا بریم.(فکر هرچیزی رو میکرم اما این موضوع زیادی برام غیر قابل پیش بینی بود)همین موضوع بود که باعث شد برای اولین بار[شاید]توی مدرسه گریه کنم. هیچوقت فراموشت نمیکنم یلدایِ چشم قشنگ.» ۱۴۰۵/۷/۲۵

زندگی باز هم بهم نشون داد،هیچ وقت (هیچ وقتی) تو زندگی وجود نداره‌.»

زندگی زیباست.

_

حال احوال پرسیدید تو ناشناس؛ منم خوبم،شما چه خبر؟

ادبیات پارسی واقعا از تمام زبان ها جلو تره، اشعار ها، متون ها، واقعا واو.

من نمیدونم دارم چه غلطی میکنم

چطور با طرف رفتار کنیم که انقدر احساس نزدیکی نکنه؟

"اعتیاد به چایی"

این هفته هم به خوبی خوشی تموم شد.[این هفته هم زنده موندم.]