دیدن بامداد خمار رو آغاز کردم.

پس ناخودگاه اشک در چشم جمع شدن که میگن، اینه، هی.»

__

ولی من تا ابد عاشق گردشگری و دیدن طبیعت می مونم.

از توصیف کردن و بیشتر از اون و مهم تر از اون، از توصیف شدن خوشم میاد. خیلی میتونه برام لذت بخش باشه.

"جديدا از فست و فود بدم میاد، آش هارو بهشون ترجیح میدم. از خوراکی های مختلف دوری میکنم و عاشق میوه هام. به طور کلی این جور چیزها/میوه ها و سبزیجات/بهم حس زندگی میدن؛دقیقا! جریان زندگی."

وقتی داشتم بامداد خمار رو میدیدم متوجه لحن و بیانی که برای کلماتشون استفاده میکردند شدم و واقعا دل انگیز بود. ادبیات زیبا. با خودم فکر کردم چرا زبان و نحوه‌ی بیان ما انقدر تغییر کرد.ای کاش میشد دوباره اونطور صحبت میکردیم. واقعا بی نظیر بود.

به اندازه‌ی کافی حسرت خوردم، خب. دیگه برم درس بخونم.

چقدر اینجا صدام رو اعصاب بود_وای.

می خوام برم یه چند تا سوال تحلیل کنم و دو فصل ریاضی بخونم و به فلافل هایی که مامانم داره درست میکنه ناخونک بزنم، اگر حرفی چیزی صحبتی داشتید بِنُمایید. اینم ساعت./