➖قسمت سوم: یادی از حبیب عجمی روزی حبیب عجمی، مردی مرفه و دل‌بسته دنیا، در خانه‌اش مهمانی بزرگی برپا کرده بود. صدای ساز و آواز می‌پیچید و بوی غذا هوش از سر می‌برد. در میان این شور و شوق، مستی از کنار خانه‌اش گذشت. چشمش به سفره افتاد، نگاهی حسرت‌آمیز انداخت. حبیب تکه نانی برداشت و بی‌اعتنا به او انداخت. مست، نان را برداشت و آهی کشید: «خدایا، آنچه به حبیب دادی، از او بگیر.» آن شب، حبیب در خواب ندایی شنید: «ما دعای بنده‌مان را اجابت کردیم. ای حبیب، ثروتت رفت، اکنون باید دلت را نیز ببری.» صبح که بیدار شد، همه دارایی‌اش نابود شده بود. هراسان و پابرهنه به در خانه حسن بصری رفت. حسن پرسید: «تو کیستی؟» گفت: «منم، حبیب؛ اما دیگر آن نیستم که بودم.» حسن اشک ریخت و گفت: «خوش آمدی، ای حبیب دل خدا.» از آن روز، حبیب دیگر نه اهل دنیا بود، نه غفلت. اهل دل شد، و از خاک تا افلاک سفر کرد. حبیب اهل دل شد؛ از سایه‌ی دنیا رها و در نور معنا آرام گرفت. 📚تذکره الاولیاء، ذکر حبیب عجمی #تذکرة_الاولیاء 🤍@Mohebbeh110

📿توفیق ذکر خدا ✍ آیةالله سید محمد صادق حسینی طهرانی حفظه #حب_الله 🤍@Mohebbeh110

اهتمام علوی به تعليم امام عارفان علی سلام الله علیه با توجه به اهمیت علم و عالم و سهم سازنده آنها در جامعه متمدّن، تمام همت خود را در جهت تعلیم و آموزش جامعه به کار گرفت؛ به گونه ای که امام باقر سلام الله علیه درباره آن حضرت میفرماید: پس از نماز صبح تا طلوع خورشید به تعقیب نماز می‌پرداخت و پس از طلوع خورشید در مسجد می‌نشست و فقرا و مساکین و غیر آنها از اصناف مردم اجتماع میکردند و آن حضرت به آنها فقه و قرآن می آموخت:«كَانَ عَلى علیه السلام إِذَا صَلَّى الْفَجْرَ لَمْ يَزَلْ مُعَقِّباً إِلَى أَنْ تَطْلُعَ الشَّمْسُ، فَإِذَا طَلَعَت اجْتَمَعَ إِلَيْهِ الْفُقَرَاءُ وَ الْمَسَاكِينُ وَغَيْرُهُمْ مِنَ النَّاسِ، فَيُعَلّمُهُمُ الفقه والقُرآن» 📖سلونی قبل ان تفقدونی (تحریر نهج البلاغه) ج۳ ص۱۲۶ 🤍@Mohebbeh110

به کم قانع نشو ! تو مسجودِ فرشته‌هايى، تو عظيمى؛ به كم قانع نشو! 🤍@Mohebbeh110

➖قسمت چهارم: یادی از ابوحازم مکی ابوحازم مکی، مردی بود پاک‌دل و روشن‌بین. عمرش را در عبادت، تفکر و بی‌نیازی از دنیا گذراند. سخنش ساده بود، اما عمقی داشت که دل‌ها را تکان می‌داد. می‌گفتند حرف‌هایش مثل کلید، قفل دل‌ها را باز می‌کند. روزی هشام بن عبدالملک از او پرسید: راه نجات چیست؟ گفت: مالی که از راه حلال به‌دست آید و در جای درست خرج شود. پرسید: چه کسی از پسش برمی‌آید؟ جواب داد: کسی که از دوزخ بترسد، بهشت را بخواهد و رضای خدا را بجوید. می‌گفت: دنیا آن‌قدر بی‌ارزش است که حتی خدا هم تحقیرش کرده. هر شادی‌اش، در دل خود غمی پنهان دارد. دل‌سپردن به دنیا، یعنی دور شدن از آخرت. وقتی قصابی به او گفت: "گوشت بگیر، پول را بعد بده"، جواب داد: "به خودم مهلت بدهم بهتر است تا به تو. گرسنگی، زینت قبر است." در خواب، پیامبر را دید که فرمود: «خدمت مادر، از حج برتر است.» پس تصمیم گرفت به‌جای مکه، دل مادرش را به‌دست آورد؛ چون می‌دانست، اینکه دلت را بدهی، یعنی بندگی را درست فهمیده‌ای. 📚برگرفته از تذکره اولیاء ، ذکر ابوحازم مکی #تذکرة_الاولیاء 🤍@Mohebbeh110

🏞 به وقتِ رَنج رنج‌ها و دردها و درنتيجه خستگى‌ها و وادادگى‌ها متعلق به لحظه‌هايى است كه انسان در خودش هدفى را انتخاب نمى‌كند... هرچه هدف عميق‌تر، بهتر و مطلوب‌تر باشد، در ما حركت، سرعت، شتاب و رشد بيشترى ايجاد مى‌كند.رشد ما وابسته به مقدار عظمت، عمق و گستردگى هدف و مطلوب ماست.... ✍استاد علی صفایی حائری #حب_الله 🤍@Mohebbeh110

می‌توانستم اگر... 🎙استاد علی صفایی حائری 🤍@Mohebbeh110

➖ آیا کسی که به فکر مشکلات مسلمانان نیست، مسلمان واقعی است؟ 🛑 عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ النَّوْفَلِيِّ عَنِ السَّكُونِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (ع)، قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص): مَنْ أَصْبَحَ لاَ يَهْتَمُّ بِأُمُورِ الْمُسْلِمِينَ فَلَيْسَ بِمُسْلِمٍ. 🔰 امام صادق (علیه‌السلام) از پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) نقل می‌کنند که فرمود: «هر کس صبح کند در حالی‌که دغدغه‌ی امور مسلمانان را نداشته باشد، مسلمان نیست.» 📚 الکافی، جلد 2، صفحه 164 🤍@Mohebbeh110

این حدیث بیان می‌کند که کسی که صبح کند و دغدغه‌ای برای امور مسلمانان نداشته باشد، مسلمان واقعی نیست. منظور از «اهتمام» داشتن نیت یا عمل برای رسیدگی به نیازهای دینی و دنیوی مسلمانان است. اگر کسی توان کمک نداشته باشد ولی نیت یاری داشته باشد، باز هم پاداش دارد. اما بی‌تفاوتی کامل، نشانه نقص ایمان و دوری از اسلام راستین است. امور مسلمانان شامل حمایت از امام، دفاع از دین، کمک به نیازمندان و جلوگیری از ظلم است. بنابراین، مسلمان واقعی کسی است که خود را در قبال جامعه‌اش مسئول بداند، نه بی‌تفاوت و منزوی. 📚مرآة العقول ، ج ۹، ص ۱ 🤍@Mohebbeh110

سطح نگاه... ✍حجت‌الاسلام پناهیان #حب_الله 🤍@Mohebbeh110

مثل باران بهاری که نمی‌گوید کِی ! بی‌خبر در بزن و سرزده از راه برس... #امام_زمان 🤍@Mohebbeh110

➖قسمت پنجم: یادی از فضیل بن عیاض یه روزی، وسط یه بیابون داغ، خیمه‌ای بود با مردی پلاس‌پوش و نگاهی تیز. اسمش فضیل بود، اما نه اون فضیلی که بعدها همه می‌شناختنش. اون موقع، مهتر دزدها بود، پادشاه بی‌تاج و تخت بیابون. هر چی قافله رد می‌شد، مال و منال‌شون سهمِ اون و دار و دسته‌اش می‌شد. دزدی براش کار نبود، رسم زندگی بود. یه روز، مردی از ترسِ دزدها، کیسه‌ی زرِ خودش رو به فضیل سپرد، غافل از اینکه دزد اصلی روبه‌روش نشسته. اما عجیب اینکه... وقتی برگشت، زر همون‌جا بود. دست‌نخورده. فضیل فقط گفت: «او بهم اعتماد کرد، منم به خدا اعتماد دارم.» همون شب، اتفاقی افتاد که مسیر زندگی فضیلو عوض کرد. صدای قاری‌ای تو کاروان می‌پیچید که می‌خوند: «آیا وقتش نرسیده که دل‌هاتون بلرزه برای یاد خدا؟» این جمله، مثل تیر، تو دل فضیل نشست. دیگه تموم شد. همون‌جا توبه کرد. دلشو شست، دل‌بسته‌ی دنیا نبود. شد عاشق خدا. بعدش زندگی عوض شد. ریاضت کشید، دل برید، خدمت کرد. تا جایی رسید که حتی هارون‌الرشید، درِ خونه‌اش اومد. اما فضیل همون پلاس‌پوش قدیمی بود؛ فقط این‌بار، نه برای دزدی، که برای راست گفتن و بیدار کردن دل‌ها. به هارون گفت: «اگه شب، پیرزنی گرسنه بخوابه، فردا قیامت، دامنتو می‌گیره!» و هارون... از گریه بیهوش شد. فضیل، همون دزدِ دیروز، حالا دل‌ها رو از غفلت می‌دزدید. زر از خاک می‌ساخت. و پادشاهان، پیشش زانو می‌زدن. 📚 تذکره الاولیاء، ذکر فضیل بن عیاض #تذکرة_الاولیاء 🤍@Mohebbeh110