‌ - بُریده هایی از کُتـُب - سُخنانِ اساتیدِ عَزیز - جُملاتِ ارزشمند - تَلنگر، قاعده و راهنما

‌۱ من جوانی را سراغ داشتم سخت وابسته لباس و قیافه‌اش بود. حتی وسواسی داشت که پارچه‌اش از کجا باشد و دوختش از فلان و مدلش از بهمان.

‌۲ برای دوستی با او همین بس که از لباسش و اتویش و قیافه‌اش تحسین کنی و یا از طرز تهیه آن بپرسی. او عاشق ظاهر سازی و سر و وضع مرتب بود و به این خاطر از خیلی ها بریده بود تا این‌که عشقی بزرگ‌تر در دلش ریخت و با دختری آشنا شد و با هم سفری کردند و در راه تصادفی.

۳ او به خاطر پانسمان محبوبش به راحتی لباس‌هایش را پاره می‌کرد و زخم‌ها را می‌بست و راستی سرخوش بود که خطری پیش نیامده است.

‌ ‌هنگامی که عشقی بزرگ‌تر دل را بگیرد، عشق‌های کوچک‌تر نردبان آن خواهند بود. آیه های سبز | علی صفایی حائری

‌ رهِ آسـمان درونست پرِ عشـق را بجنبان پر‌ِ عشق چون‌ قوی‌شد غم‌ِ نردبان نماند | مولانا

۱ ما از استعداد های عظیم انسان می‌یابیم که انسان بیشتر از این محدوده هفتاد ساله است.

۲ انسان برای این زندگی محدود به این همه استعداد نیاز نداشت، همان غرایز فردی و اجتماعی برای رفاه و نظم و عدالت زندگی هفتاد ساله کافی بودند.

۳ ما از عظمت استعداد های انسان، ادامه او را می‌یابیم و چون انسان از بی‌نهایت سرمایه برخوردار است، پس بی‌نهایت ادامه خواهد داشت.

۴ و برای این بی‌نهایت راه باید استعداد‌هایش را بارور کند و پاهای نیرومندی پرورش دهد و مرکب‌هایی بسازد، همان‌طور که برای رسیدن به ماه، استعداد‌هایش را بارور کرد و مرکب‌هایی تهیه نمود و راه‌هایی را پشت سر گذاشت.

۵ انسان باید در این محدوده هفتاد ساله پاهایی تربیت کند و مرکب‌هایی بیابد و سرمایه‌هایی را زیاد نماید و توشه‌هایی برای بی‌نهایت راه بردار و سپس راهش را شروع کند ک حرکتش را دنبال نماید.

‌‌ در این دنیا پاها ساخته می‌شوند و در آن مرحله راه‌ها پیموده می‌گردند. رشد | علی صفایی حائری