ما دهه هفتادی ها و هشتادی ها، تباه ترین نسلیم بمولا....
تا به ما رسید همه چیزای قشنگ تموم شد
عوضشو چیزای آشغال گرفت؛
اینستا و جنگ فرهنگی و هزارتا کوفت و زهرمار دیگه....
تا به ما رسید بازار خیلی چیزای قشنگ کساد شد
تا به ما رسید شدیم جوان های دوره ی آخرالزمان(با مزیت ها و بدی ها)
هر چند ناامیدی و افسردگی برا بچه شیعه معنایی نداره و حقیقتا من به این جمله کاملا معتقد و استوارم
اما تنها نسلی بودیم که گم شدیم
ما گمشده ایم، گمشده در بی معنایی و تنهایی
الان هم خسته ایم
خیلی خسته.... :)
