/

این باز کردن اینترنت و قیاسش با مسئله اقتصادی شبیه وقتایی میمونه که یه بچه به خاطر مثلا یه عروسک بزرگ داره زجه میزنه، مامان باباش صداشو با یه بستنی میبندن!

کسی از باز شدن اینترنت شاکی نیست دمشون گرم کمتر پول کانفینگ میدیم ولی بحث اینه هربار سر هر بحران فقط یه فیلتر از رو اینترنت برداشته میشه!

سر قضیه بالارفتن دلار هم موتور سواری بانوان آزاد شد! و باز هم دهن ملت با همون بستنی بسته شد!

دغدغه ملت تو اسکرول اینستا و موتور سواری خلاصه میشه بعد انتظار دارن ایران براشون جای پیشرفت باشه، پیش کدوم رفتی که دغدغه اش رو هم نداریم!

به قول همون جمله معروف : کنسرت را مطرح می‌کنند تا از کرسنت نام برده نشود!

اصلا به من چه منو ببرید همون صحن گوهرشاد رها کنید

ولی جالبه وقتی همه جا قطعه ولی یه سری وصل‌ان ما جزو اون قطعاییم وقتی همه جا وصله ولی یه سری قطع‌ان ما جزو اون قطعاییم ما کلا قطعیم

الان خوشحالیم ولی ته تهش انا ایتا و اناالیه ایتاییون .

بعد از اینکه دوست سابقت قاتل زنجیره‌ای از آب دراومد، خیلی سخته بتونی به کسی اعتماد کنی! #دیالوگ/ لوسیفر

رسانه، انسان رو تبدیل کرده به یه ویوخورِ ری‌اکشن‌جو

همه‌چیز در انتها برمی‌گردد به همان حد و حدودی که از پیش تعیین شده و باید رعایت می‌شده، همان حد و حدودی که از یاد برده‌ایم به بهانه های مختلف، همان‌هایی که نمیخواهیم قبول کنیم از آغاز به درستی حکم شدند و ما فقط با تغییر بیهوده و به ظاهر روشنفکرانه جامعه همراه شده ایم و آنها را فراموش کردیم! حتی خودمان را هم فراموش کردیم، برای چه، به کدام هدف خلق شدیم که به کجا برسیم؟ در دنیایی غرق شدیم که سختی و تلخی و بدی‌اش نامتناهی‌است ولی آنقدر مسخ این به‌ظاهر روشنفکر بودن شده ایم که بوی تعفن زندگی و جامعه را حس نمی‌کنیم، به قول استادی ما خدای توجیه هستیم، کار اشتباهی نیست که با یک توجیه زیرکانه عذاب وجدانش را از سر خودمان باز نکنیم، اما تا کِی؟ تا چه زمانی می‌شود نفس خود را حبس کرد و سر خود را زیر برف و کولاک نگه داشت تا متوجه نشویم که ممکن است با نسیمی، آخرین آجر‌های خرابه ی وجودمان هم بریزد و تمام شویم، کاش تمام می‌شدیم ولی انگار بعد از آن تازه راه می‌افتد، چرخ و فلک روزگار می‌چرخدو به یادمان می‌آورد چه می‌توانستیم باشیم و چه شدیم! کاش دست از توجیهات بیخود برداریم تا بوی گند این روند بیهوده تمام زندگی‌مان را فرا نگرفته است! توجیهات /