آدم‌هایی که شب‌ها بیدارند؛ یا در انتظارِ معجزه‌اند، یا در حال تدفین آرزوهایشان...

روز با کلمات روشن حرف می زند عصرباکلمات مبهم؛ شب سخنی نمیگوید،حکم می‌کند. شمس لنگرودی

نیازمند بارون *

:)

حق+++

مغز عزیز:🥺🫠

شب، سکوتش رو قرض گرفته از نگاه تو... و من، ماه رو از پنجرهٔ پتو.

می‌دانستم که بزرگ می‌شوی و شب‌ها را به جای خواب، به نوشتن انتخاب می‌کنی. می‌دانستم که ماه را بیشتر از خورشید دوست خواهی داشت، چون ماه، بی‌آنکه قضاوت کند، نگاهت می‌کند. راستش، من از تو یک چیز یاد گرفتم: اینکه گاهی، بهترین حرف‌ها را نباید زد؛ باید نوشت، تا برای همیشه بمانند...»

—