دلت را، با همه‌ی خستگی‌های روز، روی خطِ این قابِ بی‌قاب بگذار.

یک لیوان چای داغ، یک پنجره باز، و یک نیمه‌شبِ بی‌خواب. این یعنی بهترین درمان.

موزیک موردعلاقه‌ات را بگذار و با پنجره خلوت کن. امشب، فقط مال خودت است.

—

امروز خبری خواندم که تلخ بود. دنیا دارد عوض میشود، و بعضی شبها سنگینتر از همیشهاند. اما امروز یک چیزِ دیگری هم هست که نمیگذارم زیر سایهی این خبرها گم شود: تولدت. شهریور که میرسد، بوی خندههایت را دارد. همان ماهی که آمدی و دنیا را کمی قابلتحملتر کردی. امسال هم مثل همیشه، شبهای بیخواب و چایهای سردشده و پنجرههایی که به هیچجا باز نمیشوند، شاهدند که هنوز همان آدم قبلیام. اما یک چیز عوض شده: تو را دارم. و همین کافی است که شهریور برایم رنگ دیگری بگیرد. میدانی، روزهایی مثل امروز آدم یاد میگیرد که بعضی چیزها را نباید به فردا سپرد. بعضی آدمها را نباید برای «یک روز دیگر» گذاشت. بعضی حرفها را باید همین امشب نوشت، همان لحظه که دلت میگوید. تو یکی از آن آدمهایی هستی که نباید برای فردا گذاشت. از آن رفیقهایی که مثل لپتاپ میمانند؛ همیشه همراه، همیشه در دسترس، و وقتی همهچیز خراب میشود، اولین کسی که میدانم میتوانم رویش حساب کنم ⚡ امسال سال سختی بود. خبرها تلخ بودند، بعضی شبها بیخواب، و بعضی روزها فقط با زور گذشتند. اما زندهام. و تو هستی. و این خودش یک پیروزی است. تولدت مبارک رفیق. امیدوارم این سال پر باشد از موفقیت، خندههای از ته دل، و کلی خاطرهی جدید که بشینیم بهشان بخندیم. فقط یادت باشه همیشه یک رفیق داری که هر ساعت از شبانه روز، حتی وقتی شارژت تموم شده، حواسش بهت هست 🥳🎈 #رویانوشت

تنها راه نجات؟ _گریه در اغوش پتو!

_