❀ دست هایم را درون دستان گرم و بزرگش فشرده بود. لبخندش به من دلگرمی میداد و حضورش تمام وجودم را آرام میکرد. انگار که رویا میدیم. اولین باری نبود که او را میدیدم و اولین باری نبود که عاشقش میشدم، اما او همیشه برایم تازگی داشت. هربار که او را میدیدم قلبم به تپش می افتاد، گونه هایم سرخ میشد و بی اختیار لبخند میزدم. حتی گاه‌گداری دیگر خودم هم نبودم. تبدیل میشدم به عاشقی احمق که حاضر بود برای عشقش بمیرد. «شاهزاده برلیان، هوا سرده، بیاید برگردیم داخل» اخم هایم درهم رفت و قدمی به او نزدیک تر شدم. «ارژان! تا کی قراره منو اذیت کنی؟ ما صد ها ساله که عاشق هم دیگه ایم!» آرام دستش را روی سرم گذاشت و موهایم را نوازش کرد. می‌توانستم حرکت انگشتانش را لابه‌لای موهایم حس کنم. ارزو میکردم زمان همینجا متوقف شود و منو او تا ابد کنار هم، بدون هیچ مزاحمتی، اینطور کنار هم بنشینیم. «اما من چطور میتونم پرنسس عزیز کشور فلورین رو با اسمش صدا بزنم؟» می‌توانستم حس کنم که من را سر کار گذاشته. «پس منم باید شما رو گرند دوک صدا بزنم؟» بدون هیچ حرفی دستانم را رها کرد و دستش را از لای موهایم کنار کشید. جعبه ای ابی رنگ از جیب کتش بیرون کشید و به سمت من گرفت. لبخندش بیش از حد شیرین بود. «دوست داری بازش کنی؟» این را گفت بدون تامل، جعبه را باز کردم. «میتونم من برات بندازمشون؟» خندیدم «چرا که نه» با احتیاط یکی از گوشواره هارا برداشت و نزدیکم شدم. حس میکردم زمان اینجا متوقف شده. شاید قلبم کمی بیش از حد تند میزد. انگار که دوباره عاشقش شده بودم. کارش را که تمام کرد، عقب کشید. گوشواره ها از پر ققنوس ساخته شده بودند و از الماس و طلا برای آویز هایش استفاده شده بود. حتی زیر نور ماه هم به‌شدت می‌درخشیدند. «بهت میاد. حتما خیلی خوش سلیقه ام مگه نه؟»‌ خندید و قیافه ای از خود راضی به خود گرفت. «همیشه مسخره بازی در میاری ارژان» بوسه ای روی گونه اش زدم «امیدوارم همه چیز تا ابد انقدر اروم باشه» هرچند می‌دانستم که فقط یک رویای تو خالیست.

شاید بپرسید قضیه چیه ؟ این فقط یه تیکه ی یکی از زندگی های برلیان و ارژانه👈🏻👉🏻

چشم الان حتما میام 😐

شانس من هربار فری فایر ایونت ها و چیزای رایگان و خوب میاره🥴

چالش دارم براتون! اینجوریه که شما عکس دستتون رو وسط قرار میدین و دورش آرت هایی که کشیدین رو میزارین~

چه قشنگههه

شاهکارر

کجاااششش😭😭😭 شما چشات قشنگ میبینههه😭😭😭