عباس، این شرار عطش را کند خموش   در خیمه‌ها رساند اگر با شتاب، آب آن ماه هاشمی چو به دریا نهاد پای   الماس نور سفت از آن ماهتاب، آب در التهاب داغ عطش بر لب فرات   از حنجری فسرده شنید این خطاب، آب: ای روسیاه! حنجر خشکیده‌ی حسین   می‌سوزد از برای تو و، شد کباب آب! پژمرده نوگلان حسینی ز تشنگی   از روی تشنگان حرم رخ متاب، آب! این خیل تشنگان همه از آل کوثرند   فردا چه می‌دهی تو به زهرا جواب، آب!؟

بیرون شد از فرات، ابوالفضل با شتاب   رو سوی خیمه‌هاست، بر او همرکاب، آب آنجا که تیر خصم، تن مشگ را درید   ساقی فسرده گشت و گرفت اضطراب، آب

ادب به تصویر در آمد و عباس (ع) شد...

#سنا ❤️‍🩹

تو چشمات، مسیحو دیدن گویا؛ ارمنیا تاسوعا، برات میمیرن آقا آقایی، عشق همه دنیایی؛ تو واقعا زیبایی، ماه شب زهرایی...

بر حاشیه برگ شقایق بنویسید ؛ گل تاب فشار در و دیوار ندارد ...

عالم همه در طواف عشق است ؛ و دایره دار این طواف،حسین است..

امشب سپاه حق و باطل صف کشیدند یک دسته حق، یک دسته باطل برگزیدند در انتظار صبح فردا می خروشند یک دسته جان، یک دسته جانان می فروشند یک دسته راه نار را در پیش دارند یک دسته عشق یار را با خویش دارند

عرشیان باب حوائج که خطابش کردند... فرشیان جای ابا الفضل حسابش کردند داشت کم کم به تکان های عمو  می خوابید ناگهان هروله کردند و خرابش کردند

ای امیری که علمدار شه کرب و بلائی اسد بیشه صولت پسر شیر خدائی به نسب پور دلیر علی آن شاه عدو کش به لقب ماه بنی هاشم و شمع شهدائی یک جهان صولت و پنهان شده در بیشه تمکین یک فلک قدرت و تسلیم به تقدیر و قضائی من چه خوانم به مدیح تو که خود اصل مدیحی من چه گویم به ثنای تو که خود عین ثنائی بی حسین آب ننوشیدی و بیرون شدی از شط تو یم فضل و محیط ادب و بحر حیائی _صغیر اصفهانی