ولی همه چیز به حس و حال خود آدم بستگی داره. اگه حالت خوب باشه رنگ‌ها پر رنگ‌ترن. نور خورشید کلافه‌ات نمی‌کنه، صدای جیرجیرک‌ها رو مخ نیست، غذا خوشمزه‌تره و اصلا نمی‌فهمی ساعت چطوری می‌گذره.

تجربه ثابت کرده از وجود ادمایی که زیاد گذشت میکنن نباید خیلیم خوشحال باشی. چون با هر بار کوتاه اومدن عمر احساساتشون کوتاه تر و قلبشون با شما سرد تر میشه. یهو به خودت میای میبینی کلا از دستش دادی و کاری ازت برنمیاد. راه حلشم اینه که انقد کاری نکنی که مجبور شن گذشت کنن. خیلی سادس.

لطفا یکی واسه تولدم ازین آینه ها بگیره البته یکم بزرگه جا میگیره. ولی شما بخرین من خودم یه جا جاش میکنم خیلی ممنون🙏

از صب تا شب توش عکس میگیرم

اگه یه روزم خواستم کسیو به قتل برسونم اول تو این باهاش عکس میگیرم به یادگار بمونه.

هیچی خواهر دی تموم شد ولی امتحانای دی تموم نشد 🗿🦦

ذهن تو یه اتاق تاریکه. هنوزم دنبال یه چراغ میگردی تا روشنش کنی و بیشتر ازین تو تاریکیش یخ نزنی. ولی هیچ منبع نوری اطرافت پیدا نمیکنی. جز خودت که انقد رو روشنی درونت خاکستر ریختی که نورش دیگه پیدا نیست.مثل دفن کردن یه چراغ قوه زیر ده ها متر خاک. حقیقت اینه که فقط داری لقمه رو دور سرت میچرخونی و نمیخوای قبول کنی که دلیل این تاریکی تویی. _من به من #مقداری‌اراجیف

ذهن تو یه اتاق تاریکه. هنوزم یه گوشه ازین اتاق تاریکِ ترسناکِ بی نور نشستی و به ته سیگارایی که فقط روشن کردی و نکشیدی نگاه میکنی. هنوزم اون لذت بیمارگونه ی گیر کردن توی مرز باریک بین نابودی و ازادی برات لذت بخشه. عین مواد می مونه. دوست نداری ازش دربیای و در عین حال هر لحظه ش عذابت میده. میخوای ترکش کنی ولی بازم بهش برمیگردی. دیگه برات عادی شده و ازش عصبی نمیشی. یا شایدم داری عصبانیتتو واسه یه طوفان بزرگ تر نگه میداری. با تردید زندگی میکنی و هر لحظه از خودت میپرسی "میشه بازم اون ادم خوبی باشم که تاریکی دیگه براش معنایی نداره؟" _من به من #مقداری‌اراجیف

ذهن تو هنوزم یه اتاق تاریکه. بقیه میگن یکی هست که خیلی هواتو داره حتی اگه خودت ندونی یا نخوای که بدونی. این چیزیه که همیشه به خودت میگی. اینکه این سردی بالاخره یه روز تموم میشه. ولی واقعا یه روز تموم میشه؟ واقعا قرار نیست اوضاع همینجوری بمونه؟ این سوالیه که هر شب از خودت میپرسی. از صبر کردن انقد خسته ای که به خودت اسیب میزنی. بازم به اسمون نگا میکنی و حرفاتو میزنی ولی مطمئن نیستی که واقعا کسی هست که بشنوه یا نه. با خودت فکر میکنی مگه چکار کردی که این تاوانشه. انقدر این ماجرا پیچیدس که هیچوقت به جوابی که میخوای نمیرسی. شایدم جواب درست چیزی نیست که تو میخوای. بازم شروع میکنی به نوشتن و نگه داشتن این خاطرات واسه روزایی که شاید همچی درست شده باشه. بازم راجب این مینویسی که ذهنت یه اتاق تاریکه. هر دفعه که سعی میکنی تفنگو بذاری رو قلبت به این فکر میکنی که اون جایی که میخوای بری ام برات فرش قرمز پهن نکردن. دستات میلرزه و بین مرگ و صبر، صبرُ انتخاب میکنی. و فقط به این امیدواری که یه روز بین این دو راهی، فشار دادن ماشه ی تفنگی که خودشم دچار تردیده رو انتخاب نکنی. _من به من #مقداری‌اراجیف

.

معمولا تعداد کارایی که میخوام انجام بدم اینقدر زیاده که هیچ کاری نمیکنم. Dorsa Hashemi @farsitweets

Game over, For a while.