مُحَلِّل
یکی از خطاها این است که به مفهوم امنیت زنجیرهای در منطقه غرب آسیا توجه نکنیم. امنیت زنجیرهای یعنی
منابع عراقی ادعا کرده بودند که سردار قاآنی در ابتدای ورود خود به عراق گفته که اینبار تا مسئله جرف الصخر را حل نکند به تهران بازنخواهد گشت. سرانجام و پس از چندین جلسه فشرده میان فرماندهان مقاومت مانند ابوفدک، ابوحسین، حاج اسماعیل و ابوحسن از یکسو و فیاض و زیدی و تبادل پیام با برخی سران اطار، سرانجام مطابق تجمیع ادعاهای رسانهها، مقرر شد تا دو تیپ ۷۲ و ۷۹ حشدالشعبی(تیپ ۷۲ وابسته به لوا علی اکبر و ۷۹ وابسته به فیاض) با هماهنگی کتائب وارد بخشهایی از جرفالصخر شده، بخشی از کتائب باقی مانده و بخشی دیگر با انتخاب خود به منطقهای دیگر از عراق(گفته میشود القائم) بروند. همچنین لازم است تا دولت تضمین عدم بمباران نیروها از سوی آمریکا را بدهد. میتوان گفت که مسئله جرف النصر موقتا فروکش کرده اما حقیقت این است که مسائل اساسیتر هنوز باقی است. تحلیل این بود که اساس مسئله جرف الصخر فتنه ای طراحی شده از سوی آمریکا، امارات و سعودی با همراهی افرادی که قبلا سلاح خود را تحویل دادهاند! بود تا با تبدیل جرف الصخر به تلهای سیاسی و امنیتی برای کتائب، آن را وارد تقابل داخلی، بمباران خارجی و خلع سلاح سازند، اگر این تحلیل که مبنای تصمیمات بود را مبنا گیریم، میتوان گفت مقاومت توانست از این مقطع عبور کند با این حال، روشن است که نه آمریکا به چیزی کمتر از خلع سلاح کامل راضی خواهد بود و نه تداوم درگیریها با دولت در حوزه سلاح پایان میپذیرد و ما نیز در بحث محاصره همچنان چالش هایی خواهیم داشت. مسئله اساسی ما این نیست که سعودی، امارات یا آمریکا به دنبال خلع سلاح بوده و زیدی مهره آنها هست یا نه، بلکه مشکل اساسی از درون چارچوبی است که نفع خود را در خلع سلاح میدانند زیرا وجود یک یا دو گروه قدرتمند را به ضرر خود میبینند. جنگ منطقه ای آتی، محل فرصتهایی برای حل برخی از این چالش ها نیز میباشد.
@Muhallel