مُحَلِّل
📌 دبیر شورای عالی امنیت ملی: 🔹به همه کشورهای اطراف میگوییم در جنگ اقتصادی با آمریکا شریک نشوید وگ
تبادل پیامها و رفت و آمدهای فعلی را میتوان به نوعی رایزنی برای احیای تفاهم نامه اسلام آباد تعبیر کرد. موضع و هدف جمهوری اسلامی ایران نیز بازگشت آمریکا به تفاهم و اجرای تعهدات است. با این حال مهمترین گره یا بحث، سازوکار بازگشت طرفین و راستی آزمایی تعهدات است که تنگه هرمز و محاصره دریایی در قلب این مباحث قرار دارد.
با این حال سفرهای عاصر منیر، البوسعیدی عبدالرحمن به تهران، که حامل پیامهای آمریکا نیز هستند، دو معنا دارد:
۱. نگرانی کشورهای عربی از اقدامات تقابلی ایران جهت شکستن محاصره اقتصادی که مستقیماً منافع آنها را هدف قرار خواهد داد و
۲. تلاش آمریکا در جهت ایجاد تردید در محاسبات مقامات ایرانی و همچنین حفظ کانالهای دیپلماتیک علی رغم لفاظیهای مکرر ترامپ و بسنت که مجموعاً میتواند به یک حالت فریز و فرسایش ایران منجر شود.
@Muhallel
مطابق گزارشات پراکنده مختلف، مقامات آمریکایی در سفرهای اخیر خود به کشورهای منطقه، یک درخواست ثابت داشته و آن قطع روابط تجاری و اقتصادی با ایران است. گفته می شود که در سفر اخیر هیئت کنگره آمریکا به قزاقستان، این درخواست نیز مطرح شده که اتصال ریلی چین به ایران که از مسیر این کشور می گذرد نیز متوقف شود. گزارش های رسانه ای نیز حاکی از درخواست های مشابه رتکلیف از روس ها بود و ادعا شده که بسنت در نشست هفته آینده وزرای دارایی جی 20 به دنبال اقناع کشورها در همراهی با تحریم هاست. امری که تاکنون از سوی تقریبا همه کشورها یا به دلیل وابستگی متقابل اقتصادی رد شده یا موکول به بررسی های آینده (که رد غیرمستقیم است) شده است.
@Muhallel
موساد در گزارشی به ارتش رژیم صهیونیستی اطلاع داده است که با توجه به تلاش های بازسازی مقاومت در غزه و لبنان و آمادگیهای آن، این رژیم در رویارویی بعدی (احتمالی در اکتبر) شاهد حملات شدیدی از سوی مقاومت خواهد بود. همچنین از احتمال وقوع ناآرامیهای ناگهانی در کرانه باختری نیز هشدار داده شده است. بر این اساس، میتوان دلایل تشدید حملات رژیم صهیونیستی به این جبههها را بهتر درک کرد.
@Muhallel
اگر ما فرض کنیم که در دوره «جنگ میان جنگها» قرار داریم، پس دو پیش فرض را همراه خود داریم:
۱. طرفین از نبردهای قبلی، درس ها و تجربه ها را فراگرفته اند.
۲. بر اساس این درس ها و تجربه ها، برای نبرد آتی کار می کنند.
در این بین، ما چه بخواهیم و چه نخواهیم، هر دو سو، درگیر فرسایش زمانی شده اند و در فرسایش، اصل این است که زمان در حوزه های جزئی و صحنه کلی به سود کدام طرف در جریان است؟
بنابراین هر دو جبهه، تلاش میکنند تا بر سر اهرم های عملیاتی، تاکتیکی و راهبردی خود دو کار را انجام دهند:
۱. حفظ، تقویت و خلق اهرم های خودی
۲. فریز، فرسایش و انهدام اهرم های حریف
اهرم می تواند یک کارت (تنگه هرمز، محاصره دریایی، یک معادله (ضاحیه - شمال، نفتکش در برابر نفتکش، صادرات نفت همه یا هیچکس) و یا یک ابزار (یک موشک، یک ناو) باشد.
@Muhallel
با این صورت بندی کلی، در حال حاضر دشمن ما چند محور را به صورت همزمان به پیش می برد:
اول. عملیات «خشم اقتصادی»: که مبتنی بر ۱.شناسایی مسیرها، افراد و ابزارها توسط سرویس های حریف،
۲. رایزنی با طرف های ثالث توسط دیپلماسی رسمی، عمومی یا پنهان از سوی حریف و نهایتا
۳. اقدام نرم (تحریم)، نیمه سخت (بازداشت، ترور، مصادره و انسداد اموال و...) و سخت (محاصره، عملیات نظامی یا تروریستی) خواهد بود.
ضلع چهارم یا مکمل این ساختار، اجرای یک عملیات شناختی علیه جامعه ایران است.
از نظر آمریکا، این عملیات باید سه خروجی داشته باشد:
۱. تسلیم جمهوری اسلامی ایران در برابر خواستههای آمریکا: خواسته سیاسی جدید آمریکا، باز کردن تنگه هرمز یا بازگشت به اسلام آباد نیست بلکه آنها خواهان لغو بند ۱۳ اسلام آباد و مذاکره و توافق جامع و کلی با باز کردن تنگه هرمز و تعیین تکلیف پرونده هسته ای باشد. از نظر ایران این مدل مذاکراتی، عین تجارب پیش از ۱۲ و ۴۰ روزه است.
۲. فروپاشی درونی نظام
۳. وقوع یک شورش درونی که قطعا جنس آن نه تنها متفاوت با سالیان قبل، که حتی متفاوت با دی ماه خواهد بود. بر خلاف اغتشاشات قبلی که دشمن نیروی آماده به عملیات در منطقه نداشت، اینبار سنتکام سعی کرده نیروی خود را حفظ کرده و حتی آن را تقویت کند.
همانگونه که محاسبه دشمن پیش از جنگ ۱۲ روزه، تضعیف و ببر کاغذی بودن ایران و وقوع شورش با اصابت اولین موشک به تهران بود، و در جنگ ۴۰ روزه تصور بر این بود که حجم آتش ۱۲ روزه کم بوده و با افزایش حجم آتش با آمریکا و ترور رهبری با سوءاستفاده از فضای دی، باز هم شورش آغاز خواهد شد، به نظر دال مرکزی و محوری محاسبه حریف این شده که با این عملیات اقتصادی، ایران از درون دچار هرج و مرج و فروپاشی خواهد شد و آنها فقط باید این مرحله را مدیریت یا تشدید و ربایش کنند.
@Muhallel
دوم. انهدام اهرم راهبردی محور مقاومت با طوفان های ژئوپلیتیکی در فلسطین، لبنان، سوریه، عراق و یمن که باز کردن پرونده هر کشور بحثی طولانی و جداگانه می طلبد. سقوط ارتفاعات راهبردی علی الطاهر نیز بخشی از همین ماجراست. در این خصوص، ما تا نخواهیم برخی مسائل را بپذیریم چیزی جلو نخواهد رفت. نپذیرفتن یعنی چه؟ یعنی اینکه جناب دکتر فلانی بیاید و در مصاحبه ای با روزنامه یا صداوسیما بگوید سقوط ارتفاعات علی الطاهر، شکست رژیم صهیونی محسوب میشود! آیا قرار است مواجهه ما با مسئله هم مانند بعد از سقوط سوریه باشد؟ پس اینگونه منتظر باشیم که سوریه و لبنان و غزه در عراق نیز تکرار شود. خدا نکند که سیاست های رسانه ای برای اقناع افکار عمومی که خود ذیل طرحی غلط تحت عنوان عملیات روانی روی جبهه خودی است، تبدیل به سیاست میدانی و عملی ما شود. ما باید بپذیریم که تا یک طرح ریزی جدید منطقه ای نداشته باشیم، هیچ نمی توانیم بکنیم. منطقه، مقاومت و دنیا، منطقه، مقاومت و دنیای دهه ۷۰ و ۸۰ و ۹۰ نیستند.
@Muhallel
سوم. اجرای عملیاتهای دورهای «چمن زنی» که با اعمال دورهای متعدد درگیری چند روزه و حداکثر چند هفتهای (با تناوب و شدت و ضعف) و سپس اعلام آتش بس است. از نظر دشمن این عملیات ها سه هدف را محقق می سازند:
۱. تحقق گام به گام برخی اهداف عملیاتی و تاکتیکی مانند کاهش توانایی نظارت ایران بر هرمز و افزایش کنترل آمریکا بر آن. به عبارتی آنها به جای اجرای کمپینی که برای مثال چندین هدف نظامی دارد، برای هر هدف یک دور را طراحی می کنند.
۲. مقابله سخت و مستقیم با روند بازسازی قوای مسلح جمهوری اسلامی ایران: تجربه فاصله میان جنگ ۱۲ و ۴۰ روزه و همچنین فاصله ما بین عملیات های رمضان و نصر ۲ به دشمن ثابت کرد که ایران از کوچکترین زمان در عرصه فنی بهره برده و در قابلیت های موشکی خود بهبودهای مختلفی را انجام می دهد.
۳. چاشنی، مقوم و پشتیبان سایر محورها: از نظر آمریکا، هدف قرار دادن های دوره ای ایران، هم مقوم عملیات بی ثباتی اقتصادی و اجتماعی است و هم با می تواند در شرایطی، انگاره اقتدار ایران را مورد خدشه قرار داده و آن را در داخل و خارج تضعیف کند. به عبارت بهتر با حملات نظامی، آمریکا اراده قاطع خود برای پشتیبانی نظامی از سایر اقداماتش را نمایش می دهد.
@Muhallel
چهارم. خلق متوالی معادلات و اهرم ها: در این زمینه، آمریکایی ها سعی می کنند که دائما معادلات مختلفی را علیه ما وضع کنند. محاصره دریایی، محاصره زمینی، عملیات چمن زنی، معادله نفتکش در برابر نفتکش، تهدید هسته ای و ... . در این شرایط آنها هم ابتکار عمل را به دست می گیرند و هم تلاش می کنند تا هر اهرم ایران را با چند معادله جدید، فرسوده و بی اثر کنند.
البته باید توجه کرد که این وضعیت خود ناشی از شکست کارت های قبلی و اجبار آنها برای رو کردن یک کارت جدید نیز هست. مثال بارز آن نیز خبر معروفی است که گفته شده بود پنتاگون از تحلیلگران نظامی آمریکایی خواستار ایده ها و راهکارهای خلاقانه در برابر ایران شده است. همچنین اجرا و اثربخشی هر یک از موارد فوق با سوالات جدی مواجه است.
@Muhallel
پنجم. بازسازی مشکلات ناشی از اقدامات قبلی ایران جهت رفع اثرات قبلی و زمینه سازی جنگ آینده مانند تکمیل و آپدیت بانک اهداف، حل مشکلات رزمی و عملیاتی مانند آرایش نظامی سنتکام در منطقه، موشک های رهگیر و ...، طرح ریزی جنگ آینده در ابعاد نظامی و امنیتی بر روی کاغذ و بر روی زمین با تلاش برای ایجاد شگفتی سازهای متعدد و نهایتا مدیریت اثرات و پیامدهای اقتصادی خصوصا در بازار انرژی با اقداماتی مانند دور زدن تنگه هرمز و ... . در واقع روی دیگر این بازسازی، بی اثرسازی کارتها و اقدامات قبلی ماست.
@Muhallel
ششم. از نظر دشمن، تکمیل ۵ محور بالا، همان وضعیت یعنی گذر زمان به سود خود و به ضرر ما را محقق می سازد. در این میان، مشکلی وجود دارد؛ اگر ایران ناگهان دست به اقدام تهاجمی زند چه باید کرد؟ بر اساس تبادلات پیام های دیپلماتیک از کانال های پاکستانی، قطری و حتی رسانه ای، دشمن در این گام سعی دارد تا با دست گذاشتن بر روی یک تهدید بزرگ تر، مانند زدن زیرساخت های انرژی و هسته ای و ... از یکسو، و گاهاً ارسال برخی پیام های مذاکراتی، دستگاه محاسباتی جمهوری اسلامی ایران را دائما در وضعیت دایلما، دو راهی و عدم قطعیت نگه داشته و بدین ترتیب ایران را در یک حالت قفس یا فریز یا در حالت واکنش های کنترل شده قرار دهد. این روش باعث می شود تا دشمن کنترل کمپین را در حالت مداوم در دست خود داشته باشد و از انحراف یا تصاعد ناخواسته آن جلوگیری کند.
@Muhallel