دوم. انهدام اهرم راهبردی محور مقاومت با طوفان های ژئوپلیتیکی در فلسطین، لبنان، سوریه، عراق و یمن که باز کردن پرونده هر کشور بحثی طولانی و جداگانه می طلبد. سقوط ارتفاعات راهبردی علی الطاهر نیز بخشی از همین ماجراست. در این خصوص، ما تا نخواهیم برخی مسائل را بپذیریم چیزی جلو نخواهد رفت. نپذیرفتن یعنی چه؟ یعنی اینکه جناب دکتر فلانی بیاید و در مصاحبه ای با روزنامه یا صداوسیما بگوید سقوط ارتفاعات علی الطاهر، شکست رژیم صهیونی محسوب میشود! آیا قرار است مواجهه ما با مسئله هم مانند بعد از سقوط سوریه باشد؟ پس اینگونه منتظر باشیم که سوریه و لبنان و غزه در عراق نیز تکرار شود. خدا نکند که سیاست های رسانه ای برای اقناع افکار عمومی که خود ذیل طرحی غلط تحت عنوان عملیات روانی روی جبهه خودی است، تبدیل به سیاست میدانی و عملی ما شود. ما باید بپذیریم که تا یک طرح ریزی جدید منطقه ای نداشته باشیم، هیچ نمی توانیم بکنیم. منطقه، مقاومت و دنیا، منطقه، مقاومت و دنیای دهه ۷۰ و ۸۰ و ۹۰ نیستند.
@Muhallel
سوم. اجرای عملیاتهای دورهای «چمن زنی» که با اعمال دورهای متعدد درگیری چند روزه و حداکثر چند هفتهای (با تناوب و شدت و ضعف) و سپس اعلام آتش بس است. از نظر دشمن این عملیات ها سه هدف را محقق می سازند:
۱. تحقق گام به گام برخی اهداف عملیاتی و تاکتیکی مانند کاهش توانایی نظارت ایران بر هرمز و افزایش کنترل آمریکا بر آن. به عبارتی آنها به جای اجرای کمپینی که برای مثال چندین هدف نظامی دارد، برای هر هدف یک دور را طراحی می کنند.
۲. مقابله سخت و مستقیم با روند بازسازی قوای مسلح جمهوری اسلامی ایران: تجربه فاصله میان جنگ ۱۲ و ۴۰ روزه و همچنین فاصله ما بین عملیات های رمضان و نصر ۲ به دشمن ثابت کرد که ایران از کوچکترین زمان در عرصه فنی بهره برده و در قابلیت های موشکی خود بهبودهای مختلفی را انجام می دهد.
۳. چاشنی، مقوم و پشتیبان سایر محورها: از نظر آمریکا، هدف قرار دادن های دوره ای ایران، هم مقوم عملیات بی ثباتی اقتصادی و اجتماعی است و هم با می تواند در شرایطی، انگاره اقتدار ایران را مورد خدشه قرار داده و آن را در داخل و خارج تضعیف کند. به عبارت بهتر با حملات نظامی، آمریکا اراده قاطع خود برای پشتیبانی نظامی از سایر اقداماتش را نمایش می دهد.
@Muhallel
چهارم. خلق متوالی معادلات و اهرم ها: در این زمینه، آمریکایی ها سعی می کنند که دائما معادلات مختلفی را علیه ما وضع کنند. محاصره دریایی، محاصره زمینی، عملیات چمن زنی، معادله نفتکش در برابر نفتکش، تهدید هسته ای و ... . در این شرایط آنها هم ابتکار عمل را به دست می گیرند و هم تلاش می کنند تا هر اهرم ایران را با چند معادله جدید، فرسوده و بی اثر کنند.
البته باید توجه کرد که این وضعیت خود ناشی از شکست کارت های قبلی و اجبار آنها برای رو کردن یک کارت جدید نیز هست. مثال بارز آن نیز خبر معروفی است که گفته شده بود پنتاگون از تحلیلگران نظامی آمریکایی خواستار ایده ها و راهکارهای خلاقانه در برابر ایران شده است. همچنین اجرا و اثربخشی هر یک از موارد فوق با سوالات جدی مواجه است.
@Muhallel
پنجم. بازسازی مشکلات ناشی از اقدامات قبلی ایران جهت رفع اثرات قبلی و زمینه سازی جنگ آینده مانند تکمیل و آپدیت بانک اهداف، حل مشکلات رزمی و عملیاتی مانند آرایش نظامی سنتکام در منطقه، موشک های رهگیر و ...، طرح ریزی جنگ آینده در ابعاد نظامی و امنیتی بر روی کاغذ و بر روی زمین با تلاش برای ایجاد شگفتی سازهای متعدد و نهایتا مدیریت اثرات و پیامدهای اقتصادی خصوصا در بازار انرژی با اقداماتی مانند دور زدن تنگه هرمز و ... . در واقع روی دیگر این بازسازی، بی اثرسازی کارتها و اقدامات قبلی ماست.
@Muhallel
ششم. از نظر دشمن، تکمیل ۵ محور بالا، همان وضعیت یعنی گذر زمان به سود خود و به ضرر ما را محقق می سازد. در این میان، مشکلی وجود دارد؛ اگر ایران ناگهان دست به اقدام تهاجمی زند چه باید کرد؟ بر اساس تبادلات پیام های دیپلماتیک از کانال های پاکستانی، قطری و حتی رسانه ای، دشمن در این گام سعی دارد تا با دست گذاشتن بر روی یک تهدید بزرگ تر، مانند زدن زیرساخت های انرژی و هسته ای و ... از یکسو، و گاهاً ارسال برخی پیام های مذاکراتی، دستگاه محاسباتی جمهوری اسلامی ایران را دائما در وضعیت دایلما، دو راهی و عدم قطعیت نگه داشته و بدین ترتیب ایران را در یک حالت قفس یا فریز یا در حالت واکنش های کنترل شده قرار دهد. این روش باعث می شود تا دشمن کنترل کمپین را در حالت مداوم در دست خود داشته باشد و از انحراف یا تصاعد ناخواسته آن جلوگیری کند.
@Muhallel
در پایان من در اینجا قصد ندارم که از راهکارها در این فضا صحبت کنم. اما مخاطبین کیس این کانال خود می توانند با مرور راهبردها و تاکتیک های پیش گفته حریف، متوجه شوند که ما در عرصه های دفاعی و تهاجمی چه اقداماتی را می توانیم طرح ریزی کنیم. با این حال، مهم ترین اصل راهنما این است که هم نظام مسائل و هم طرح دشمن پیچیده است و شما در شرایط پیچیده نمی توانید پاسخ ساده یا تک خطی به این اقدامات بدهید. لذا این تصور که ما می توانیم همه این راهکارهای دشمن را با مذاکره یا انعطاف در آن حل کنیم و یا با صرف اقدام نظامی می توانیم باطل السحر همه این ها را پیدا کنیم، یک خطای بزرگ است، خصوصا که تمام این بحث های پیش گفته در سطح نظری و روی کاغذ است و در هنگام عمل و اجرا یا به عبارتی در میدان، تفاوت از زمین تا آسمان است. در روزهای آینده هر یک از خطوط و محورهای پیش گفته را با تفصیل بیشتری بررسی خواهیم کرد.
@Muhallel
مُحَلِّل
دوم. انهدام اهرم راهبردی محور مقاومت با طوفان های ژئوپلیتیکی در فلسطین، لبنان، سوریه، عراق و یمن که
از روز گذشته و با اعلام تسلط رژیم بر علی الطاهر، در داخل بحثهای داغی شکل گرفته که دسته بندی زیر را دارند:
۱. برخی که به نظر به دنبال اهمیت زدایی از قضیه هستند و در حال انکار سقوط، پذیرش جزئی سقوط برخی مناطق، اهمیتزدایی از علی الطاهر (مقاومت یک تپه نیست) و سایر دستورالعمل های مشابه هستند. بحثی در خصوص این دسته نیست.
۲. برخی دیگر تفاهم نامه اسلام آباد و تیم مذاکراتی را عامل وضع موجود می دانند.
۳. این گروه بر خلاف گروه دوم برهم خوردن تفاهم نامه را مقصر می دانند.
۴. دسته ای اما مشکل را، عملکرد ضعیف قاآنی عنوان میکنند.
۵. نهایتا دسته ای نیز موضوع را به عملیات طوفان الاقصی ارتباط میدهند.
من در اینجا قصدی برای حمله یا دفاع از سنوار و قاآنی و قالیباف ندارم زیرا تقلیل مسائل محور به یک شخص، عملیات یا سند، خود بخشی از مشکل است. قطعا همه این عوامل در جای خود تاثیرات مثبت و منفی داشتهاند اما مشکل اساسی در جریان اطلاعات، تحلیلها و ارزیابیهاست. برخی مسائل از سال ۹۸ و حتی در زمان شخص حاج قاسم نمود پیدا کرد(ارجاع به حوادث پاییز عراق و لبنان). به نظر من آسیب شناسی محور یک امر تخصصی است که در فضای رسانه ای جایی برای آن نبود اما چه بخواهیم و چه نخواهیم با رسانه ای شدن و عمومی شدن مسئله در سطح رسانه خصوصا در میان اقشار انقلابی، باید کم کم مسائل را میدانی تر شناخت. در همین راستا، در گام اول، ان شاءالله سعی خواهیم کرد یک روندشناسی از دل ماجرا در بازه سال های ۱۴۰۰ الی ۱۵ مهر ۱۴۰۲ ارائه دهیم.
@Muhallel
مُحَلِّل
چهارم. خلق متوالی معادلات و اهرم ها: در این زمینه، آمریکایی ها سعی می کنند که دائما معادلات مختلفی ر
بر اساس گزارش Axios، دولت ترامپ در حال تدوین استراتژی «پس از جنگ» برای خاورمیانه است که بر مهار ایران و گسترش عادیسازی روابط اسرائیل با همسایهها متمرکز است. این طرح که در مراحل اولیه قرار دارد، هدف آن هدایت سیاست آمریکا پس از پایان جنگ با ایران و در دو سال پایانی دوره ریاست جمهوری ترامپ است؛ فرآیندی که تحت تأثیر انتخابات ۲۷ اکتبر در اسرائیل و انتخابات میاندورهای کنگره آمریکا در نوامبر قرار دارد.
ترامپ در جلسات خصوصی با مشاوران از کار بر روی «چیزی بسیار بزرگتر» خبر داده است. سه عنصر اصلی این استراتژی عبارتند از:
۱. ایجاد ائتلاف منطقهای متحدان آمریکا برای مهار ایران با ضمانت واشنگتن.
۲. جمعبندی پیامدهای ۷ اکتبر از طریق اجرای مرحله بعدی طرح غزه، توافق امنیتی اسرائیل-سوریه و توافق اسرائیل-لبنان.
۳. گسترش توافقنامههای ابراهام و عادیسازی روابط عربستان و اسرائیل.
واشنگتن امیدوار است دولت بعدی اسرائیل (پس از ۲۷ اکتبر) همکاری کند، اما ترامپ اصرار دارد حتی در صورت بنبست سیاسی، طرح را اجرا نماید. تدوین نهایی استراتژی چند هفته دیگر زمان میبرد و هنوز مشخص نیست همه متحدان منطقهای با آن موافقت کنند.
@Muhallel
یکی از مواردی که آمریکا و رژیم به طور جد در حال پیگیری آن هستند، لغو قطعنامه 1701 در سازمان ملل و تصویب توافق چارچوب در شورای امنیت است. توافق چارچوب، فارغ از ضمایم محرمانه آن، ویژگی اصلی دارد که آن تثبیت سیاسی اشغالگری اسرائیل در لبنان و منوط کردن عقب نشینی رژیم به خلع سلاح یا نابودی حزب الله در سراسر لبنان است و تصویب آن در شورای امنیت به معنای حقوقی کردن موضوع فوق الذکر است. یکی دیگر از نتایج مهم این موضوع در صورت تصویب، حذف یونیفل و در نتیجه حذف بیش از پیش فرانسه و اروپا از معادلات لبنان است، در وضعیتی که پیشنهاد شده ایتالیا، نیروی ناظر بر اجرای توافق چارچوب در مناطق آزمایشی باشند که با تعویق و رد از سوی اسرائیل مواجه شده است. گفته شده حتی دولت لبنان رایزنی هایی با پاریس، مسکو و ... برای وتوی این قطعنامه داشته است زیرا از بین رفتن 1701، آخرین اهرم لبنان در هر مذاکره ای را از بین می برد. موعد تمدید یونیفل نیز 31 دسامبر است.
@Muhallel