خواهشاً فلسفه دویست و پنجاه قلم آرایش و رژ قرمز با چادرو به من توضیح بدید لطفا:)))

انگار با خوردن هلش میدم بره پایین ترین نقطه از من قرار بگیره.

چرا اینقدر دارم شبیه یه ادمی مینویسم؟ یعنی حتی وقتی خودم دارم از روش میخونم با صدا و لحن اون آدم دارم میخونم. خوشم نمیاد حس میکنم یه شخصیت کاملا کپی شدم اه.

چقدر دختر برازنده.

اللّهم‌عجل‌لولیک‌الفرج؛

بسم الله؛

از «عقلِ مذهبی‌صورتی» که بگذریم، واقعا توییتر با حضور مهدی قربانی بهم خوش میگذره 🗣حسین‌ صادقی @twtenghelabi

خدایا کمک:)))))))🤣

من این روز ها رو دوست ندارم. چرا؟

چون پارسال این روزها میرفتم امتحان میدادم، گاهی با بچه ها میشستیم یه کناری حرف میزدیم گاهیم نه میومدیم زود خونه، مدرسه و هر چیزی که بهش مربوط میشد کاملا تموم شده بود، کاملا. فقط مونده بود این امتحانا که بدیم و تموم شه بریم با تابستون حال کنیم.

البته نه، یه ژوژمان طراحی شخصیتمون مونده بود که اونم اونقدرا فشاری وارد نمیکرد.

امسال ولی ما برای درس پویانمایی دو تا پروژه داشتیم یه سه بعدی استاپ موشن یه کات اوت دو بعدی. و هنوز هیچ کدومو تحویل ندادیم. و الزامِ وجود تمام افراد گروه برای پیشبرد کار خودش اذیت کننده تره، چرا؟ چون باید یه زمانی باشه که همه باشن مدرسه قبول کنه، معلم قبول کنه، اگر همه چیز اوکی نباشه نمیتونیم بمونیم و کار کنیم. زمانی که نداریم، خیلی ایده هایی که هنوز کامل نیست، همشون یه جوری دارن آدم و عذاب میدن. برای اون یکی درس طراحی فضا هم ژوژمان آخر مونده و من واقعا هر ثانیه ای که دارم میگذرونم پر از استرسه.