وقتی برای یه مدت در یک موقعیت قرار میگیرم دقیقا خودم رو باهاش تطبیق میدم. حالا ممکنه این در اکثر موقعیت ها صدق نکنه ولی مثلا وقتی میرم مشهد یا یه هفته واقعا میتونم مشهدی حرف بزنم و اصلا خودمم نمیدونم چطور! یا الان چند روزه بعد دیدن نزدیک به ۱۵ ساعت فیلم زبان اصلی در سه روز، چیزی که جز محالات زندگی منه، جمله بندی هام شبیه دیالوگای اینگلیسی شده و شاید حتی بتونم اینگلیسی حرف بزنم ولی اصلا نمیفهمم چطور و با چه ساز و کاری. خب این خیلی خوب و جالبه نه؟ من که خوشم میاد ازش.
واقعیت اینه که من حقیقتا ادم بی جنبه و مضخرفیم. چه توی کتاب خوندن و فیلم دیدم چه توی زندگی عادی.
این روزا اتفاقات توییتر رو که میبینم، اینکه به دختر چادریا بابت زنِ چادری بودنشون زندگی کردنشون و آزادیشون در انتخاب تفکر فوش و فضیحت میفرستن یاد یکی میفتم که خیلی وقت پیشا بهم گفت، مگه مذهبیام میتونن هنرمند باشن؟ بعد اینا دَم از آزادی و اوپن مایند بودن میزنن. به هرکی بگی والا خندش میگیره.
یاسهاسبزخواهندشد ؛
یادگاری از اولین شبِ مجلس تو، دهه سوم سال هزار و چهارصد و چهل و شیش؛ قوربون جای روضت.
خیلی دلم میخواد بدونم کِی به بعضیا که حتی هیچ نسبت نزدیک خانوادگی هم باهام ندارند، اجازه دادم دربارم صحبت کنن. عزیزم همینکه هنوز بهت سلام میکنم خیلی گام بزرگی برای حفظ احترامت بوده. نشکنش.