دلم میخواد پیشونی اونایی که استوریهام و پیامهای تلگرامم رو لایک میکنن ببوسم. مخصوصا استوریرو. واقعا نمیدونن چقدر خوشحالم میکنن با این کار.
یاسهاسبزخواهندشد ؛
وقتی ده شب پایِ منبر حاج اسماعیل رمضانی نشستی:
نمیدونم شایدم مربوط نباشه ولی جالب بود.
همیشه فکر میکردم که یه جایی هست که اونجا همه هستن جز من. درباره همه جمعهایی که عضوشون بودم این فکر رو میکردم. و حالا فهمیدم که واقعا هست جایی که من نیستم توش ولی عضو جمعش هستم. چقدر غمگینی حانیه.