ولی هادی میدونی چی از همه بیشتر درد داره؟ اینکه بچه‌های مارو وسط خیابون‌های شهر، جلویِ چشم‌هایِ بازِ آدم‌ها، نه توی خواب و رویا، نه تو قابِ دروغی خبراشون، نه تویِ توهم‌هاشون، تویِ واقعیت! جایی که قابل لمسه، دروغ نیست، روبه‌رویِ چشمِ واقعیِ آدم‌ها، تیکه‌تیکه کنن، سلاخی کنن، بسوزونن و در نهایت بازهم خواب و رویاشون رو به همه تحمیل کنن و بخوان مظلوم قصه باشن.

هادی وقتی آدم میکُشن، یادشون نیست که هرخونی، خون‌بهایی داره. یادشون نیست که انقلاب با رودِ خون شدنِ خیابون‌ها اتفاق نمیفته. یادشون نیست که هرجایِ دیگه دنیا دست به پلیس میزنی، هیجده تا گوله تفنگ سهمت میشه، یادشون نیست وسطِ انتقام گرفتن‌های شما از انقلابی‌ها، خودتون‌هم می‌میرین، اتفاقا نه به دست انقلابی‌ها به دستِ خودِ وحشیتون. حالا وقتی قائله خوابید، یادشون می‌افته، عه ماهم یه سریارو کشتیم، میتونیم بگیم اینا شهید راه آزادین، و ننگ به حکومت بچه‌کش...‌ خفه شو!

دیگه تلاش‌هام برای مهربون بودن با مردم داره جواب نمیده، شرمندم امام‌خمینی.

-

خدای مهربون عه! نکن دیگه، بذار یه مدت‌ غم نداشته باشم حداقل..

گُل شهدایی.

روزِ دهم چلهٔ‌ دعایِ عهد.

که دیدارِ تو ممکن نیست حتی..

یک سر رفتم اینستا، چقدر مسمومه، چقدر فاجعه‌ست، چقدر دیوانه روانی ریخته توی این پلتفرمِ اجنبی. خدایا شکرت که وصل نمیشم.

یه مُشت دیکتاتور کوچولو که حتی اجازه متفاوت فکر کردن‌هم به اطرافیانشون نمیدن میخوان آزادی بیارن. ایرانی بودن بس.