دیگه تلاش‌هام برای مهربون بودن با مردم داره جواب نمیده، شرمندم امام‌خمینی.

-

خدای مهربون عه! نکن دیگه، بذار یه مدت‌ غم نداشته باشم حداقل..

گُل شهدایی.

روزِ دهم چلهٔ‌ دعایِ عهد.

که دیدارِ تو ممکن نیست حتی..

یک سر رفتم اینستا، چقدر مسمومه، چقدر فاجعه‌ست، چقدر دیوانه روانی ریخته توی این پلتفرمِ اجنبی. خدایا شکرت که وصل نمیشم.

یه مُشت دیکتاتور کوچولو که حتی اجازه متفاوت فکر کردن‌هم به اطرافیانشون نمیدن میخوان آزادی بیارن. ایرانی بودن بس.

هم درد هست، هم غم. هم خستگی‌هست، هم فشار، هم نگرانی و هم "خدایا دیگه نمی‌دونیم باید چیکار کرد"... ولی تو، شماها، می‌خواید ما و همه باور کنیم و (به زور) بپذیریم که هیچ امیدی به این آینده سیاه نیست؟ می‌خواید این سیاه پاشیدنتون به دیوار رو ما رنگِ خودِ دیوار فرض کنیم؟ می‌خواید گوشامون رو باز بذاریم تا داستان‌های دروغیِ sad end شما بره بشینه ته ذهنامون؟ تا باز فکر کنیم که راهی نمونده و هیچ روزنه‌ای نیست که ازش نور بتابه؟ متاسفم! آینده این زمین با تفکری که امام آورد، برای من و ما‌هایی که نمی‌بینید، یا خفه می‌کنید، از خورشید روشن‌تره و قطعا، خدا مراقبِ ماست. دلم نمی‌خواد این آرزو رو بکنم اما حالا که کمر بستید به نابودیِ ذهن‌های جوانِ سرزمینم، امیدوارم که در این سیاهیِ خودساخته، نیست شوید.