اشک کافی نیست. «برای او چه میکنی؟» با یک عهد از وداع برگردید.

فردا برای اولین بار می‌روم مصلی، تا با یک عهد برگردم.

هوای تهران خفه‌ست، مناسب نفس کشیدن نیست..

زبانم از نوشتن چیزهایی که دارم زندگی می‌کنم قاصره ولی گاهی فکر می‌کنم، تاریخ نویس‌ها اونقدر قشنگ روایتش خواهند کرد که واقعا هست؟ یا در حد یک نیم‌خط از روی اینهمه شکوه و حماسه و عمیق‌ترین غم‌ها و حسِ تجربه‌های عجیب می‌گذرن. و چقدر حقیرن اون‌هایی که در این عصر زنده بودن و نفس کشیدن ولی یا چشم روی مهم‌ترین صفحاتِ قصه دنیا بستن، یا حتی مقابلش ایستادن. مقابل سمت درست تاریخ، مقابل قصه‌ای که خدا داره خوشگل روایتش می‌کنه..

با این‌که اون‌قدر گریه کردم که سرم درد می‌کنه ولی باز هم این هوا بغض دارم که داره بی‌وزنم می‌کنه.

هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم همچین روزی رو ببینم، فکر میکردم تو نامیرایی و همیشه دارمت...

روزهای فشرده‌ای میگذرن بر من. ولی خوشحالم میکنن، که تو خونه حداقل نمی‌شینم تا این چند روز بگذره، دارم یه کاری می‌کنم، هرچند کوچیک و ناقابل.. امیدوارم آقا ببینه : )

بیست‌‌وچند سالگی من برای رفتن‌ تو زود بود. سی‌وچند سالگی‌ دوستانم برای بی‌تو شدن زود بود. من حالا حسودی می‌کنم به آن‌ها که پنجاه و شصت‌ سال از عمرشان را در عصر تو گذارنده‌اند. برای آن‌ها که موی سپید توی سرشان دارند. ما سنی نداریم برای دیدن تابوت تو. ما سنی نداریم برای قدم زدن پشت سر تابوت سنگین تو. ما برای گریه بر پیکر چاک‌چاکت زیادی بچه‌ایم. شانه‌های ما برای حمل پیکرت هنوز نحیف است. ما آنقدر جوانیم که دنیای پیش از تو را هیچ‌گاه ندیده‌ایم. تا دنیا بوده، تو همیشه بوده‌ای. ما همانیم که ما را «بچه‌های عزیز من» خطاب می‌کردی.‌ تازه‌تازه خوب و بد را فهمیده‌ بودیم. تازه داشتیم می‌فهمیدیم که چه گران‌نعمتی بر سرمان است.‌ افتاده بودیم جلو و سنگت را پیش همه به سینه می‌زدیم. حرص می‌خوردیم از توهین‌ها به تو؛ می‌نوشتیم، بحث می‌کردیم، دعوا می‌کردیم. در دنیای عیش‌ونوش‌ها و بی‌وطنی‌ها، ما آدم تو بودیم. ناگهان صبح یک روز سیاه زمستانی تصمیم گرفتی که بروی. حالا ما یتیمانی جوانیم خیره بر تابوت تو. در فکر اینکه سال‌های بی‌تو را چگونه باید زیست. ما زندگی در دنیای بدون تو را بلد نیستیم. نباید می‌رفتی عزیزم… «مهدی مولایی» @m_molaie110