و کاش همچنان احساس کنم که میتونم دوست‌داشته بشم حتی اگر دیگه نتونم مثلِ قبل دختر فعال ایتایی باشم که بقیه دوسش دارن. دلم نمی‌خواد کامل از این فضا کنده بشم، ولی نمی‌خوام هم اینقدر گره خورده باشم که هر روز عذاب‌وجدان داشته باشم از اینکه حرفی نمی‌زنم و پستی نمی‌زارم. معیار دوست‌داشته شدن آدم‌ها به تعداد زیاد آدم‌های تطرافشون نیست هادی نه؟

دلم میخواد هوایِ امروز رو ببلعم و تا همیشه نگه دارم تا اگر یه وقتی جایی نیاز شد فوتش کنم بیرون تا بقیه‌هم استفاده کنن : )

یه ابر سیاه (ملوس) بزررررگ بالای سر دانشگاهمونه که گاهی گشنش میشه و شیکمش صدا میده وای خیلی خوشحالم که هست.

خوشحالم که دوباره این شانس رو داشتم دانشگاه رو در رور بارونی تجربه کنم.. پارسال این تجربه خیلی کم قسمتم شد ولی الان واقعا بعد از ماه‌ها خوشحال‌ترینم.

امروز قشنگ شروع شده، امیدوارم قشنگ‌هم به پایان بیاد.

من دور افتادم ازت، اما تو نزدیکی؛ [ امروزمو با تو شروع کردم که اینجایی.. ]

این تابستون شاید برام جالب‌ترین و خاص‌ترین تجربه هارو به همراه داشت و فقط آرزو میکنم اعتیادم به ثبت کردنشون باعث نشه حالا که دیرتر یا کمتر ثبتشون کردم، از یاد و خاطرم هم بپره..

کاش خدا چندتا فرشته می‌فرستاد کمکم. احساس میکنم تنهایی دارم به کارام نمی‌رسم، زمان نَدو😭.

کاش تابستون تموم نشه، نه قطعا من تابستون فن نیستم ولی هنوز آماده اومدن پاییز عزیزم نیستم، هنوز براش تدارک ندیدم تا به نحو احسن ازش استقبال کنم تابستون آروم برو😭.

چقدر خوبن آدم‌هایی که بهت حسِ کافی‌بودن می‌دن.

و چقدر بده که نزدیک ترین آدم‌هات هیچوقت اینجوری نبوده باشن.

گاها فکر میکنم که وسایلم رو بریزم تو چمدون و جدی جدی و بدون تعارف برم یک جایی دور از آدم‌ها. به لطف این چندماه دیگه بلد شدم بدون ارتباطات انسانی زیست کنم. الحمدلله. قبلا فکر نمی‌کردم بتونم دووم بیارم ولی الان شاید بتونم. پس فقط برم جایی که منم و من. نه‌ کسی من رو ناراحت می‌کنه نه من کسی رو، نه کسی من رو آزار میده نه من کسی رو. من و نقاشیام تا وقتی که بمیرم، بنظرم ایده خوبیه.