غم عقب نمی نشیند مگر آنکه به عقب برانی اش . نمی گریزد مگر آنکه بگریزانی اش . آرام نمی گیرد مگر آنکه بیرحمانه سرکوبش کنی ! غم هرگز از تهاجم خسته نمی شود . و هرگز به صلح دوستانه رضا نمی دهد . . . - برشی از نامه نادر ابراهیمی

ـ

و ناگهان به یادِ تمام آنچه با تو گذرانده بودم ، گریستم .

یعنی عشق من به تو هرروز رشد کرد ولی مال تو خشکید؟