حیف خستمه وگرنه ناشناس میزاشتم.

خستته؟

نمیدونم چطوری باید به میزان خستگیم معترف بشم شاید خستگیم اندازه ی سنگینیه وزن خاطرات یک سالی که گذشت باشه یا شاید به اندازه ی ساعات بی خوابی سالی که گذشت یا شاید به اندازه ی سردردایی ک توی سال گذشته متحمل شدم یا به اندازه ی اشک هایی که تو سال گذشته شاهد ریختنشون توسط اطرافیانم بودم یا میتونه بی انتها بودن خستگیم مثل سوت کشیدن گوشم تو سالی ک گذشت باشه یا به اندازه ی بی حس شدنم نسبت ب روابطم یا شایدم خستگیم اندازه ی سرخی چشمام و کبودی دور چشمم تو سالی ک گذشت باشه یا قد نگذشتن ثانیه ها وقتی بودی ولی نه اون آدمی ک من میشناختم ولی امکان داره خستگیم به اندازه محکم بودن وقتی ک بعد مدت ها تو آغوش میگرفتمت هم باشه نمیدونم باید دیگه چه چیز های زیادی رو برای اثبات بیش از حد بودن خستگیم نام ببرم ولی لطفا با همینقدر دلیل قانع بشید که خیلی خستمه. خیلی.

منم الان نمیدونم چجوری بگم که حرف دل منو گفتی دقیقا .

فقط میتونم بگم متنت انگار واقعا منو تعریف میکرد .

کلی کلمه دارن توی ذهنم حروم میشن بخاطر اینکه انگیزه ای ندارم که براش حرفای قشنگ بزنم.

شاید به اندازه ی قشنگ بودن یه جفت چشم که دیگه دارم نمیبینمشون خستمه.

یه درد ناشناخته ای ام هستش که میبینی داره جلو چشمت از بین میره ولی کاری از دستت بر نمیاد و خودت جلو تر نابود میشی

درد قشنگیه و دوسش دارم

دستتون بخیر شبتون درد نکنه.

شت»