ولی اونجاکه علی یاسینی میگه:
اون حتماً بهتر از منه، یه لحظه هم از تو فکرت نمیره حتماً، مثِ من نیست حرصت نمیده، واسه من کسی مثلت نمیشه!:)
جمله ای " تو که اینجوری نبودی "
انقدر ناراحت کننده است که حس میکنم گوینده داره از تهِ دلش گریه میکنه ؛ !
نه رفتن آدمها اذیت میکنه نه حالی که بعد از رفتنشون دارم ، من فقط دلم برای خودِ قبل از اومدن اون آدمها به زندگیم تنگ میشه و حسرت میخورم که کاش غریبه میموندن
درسته معذرت خواهی کردن نیاز به عُرضه داره ،
اما معذرت خواهی شنیدنم ، نیاز به جنبه داره .
یه تیکه از یه کتاب خوندم که میگفت : از رها کردن نترس .. هیچکس نمیتونه چیزی که مال توعه رو از تو بگیره ، و تموم دنیا نمیتونن چیزی که مال تو نیست رو حفظ کنه ..
کسی که آدمو بخواد، بهتر از تویی براش وجود نداره، کسی هم که نخوادت، همه براش از تو بهترن؛ در نهایت همه چیز به خواستن آدما ربط داره، نه به خود آدما.
چشماتو باز میکنی میبینی کسایی که یه زمانی همهی زندگیت بودن ، هیچ کجایِ زندگیت نیستن .
اگه موندنی نیستین تنهایی کسی رو خراب نکنین سخته یکی دوباره به تنهاییش عادت کنه.
مگه دنیا چند روزه؟ بیا تا وقتی هستم ؛ هستی خوب باشیم باهم ،
شاید فردایی نباشه.