- یک ذهنم و صد خیالِ مشغول تو !

احساس میکنم فقط من بیست و چهار ساعته بیکارم و آنلاین و هیچ کس باهام کار نداره .

آدمی که باهات میشینه درمورد آدمایی که تو زندگی ناامیدش کردن حرف میزنه داره ازت درخواست میکنه که "لطفا توام مثل اونا نباش"

تموم شدن یه دوستی برای همیشه خیلی ساده‌تر از اونی که فکرشو بکنی اتفاق میفته. با یه حرف یا کار طرف حال نمی‌کنی، چند روز با هم صحبت نمی‌کنید و یهو به خودت میای و می‌بینی از آخرین باری که با طرف حرف زدی چند سال گذشته. یه دوستی به ظاهر ارزشمند برای همیشه تموم میشه.

در “ بلاک کن، میوت کن، آنفالو کن، ریموو کن، حذف کن، بزن، بُکُش، ول کن، برو، دعوا کن، پاک کن، گند بزن به همه کس و همه چی، تیکه پارش کن، گوش نده داد بزن، عصبی باش، زیر پات له کن، بزن بشکن، فکر نکن، تنها شو، بمیر” ترین حالت ممکنم.

نورِ خورشید نه ، ولی تو مثلِ ماه توی شبایِ تاریکی .

زنده بودن ترسناکه .

اون شبایی که از همه دلگیری، از خودت متنفری، از ایندت بیزاری و گریت بند نمیاد کی کنارته؟! افرین هیچکس.

میدونید علت گریه ی بی اختیار چیه؟ اینه که بدنمون درحال مبارزه با چیزاییه که ذهن و قلبمون نمی تونن اون ها رو توجیه کنن..

به یه دور شدن اساسی نیاز دارم. دور شدن از خونه و خانواده، دور شدن از دوست و آشنا، دور شدن از غم، دور شدن از دلتنگی، دور شدن از استرس و اضطراب، دور شدن درس، دور شدن از بدبختی، دور شدن از گوشی و آدما، من واقعا به یه دور شدن اساسی و آرامش نیاز دارم.

خیلی وقته دلم میخواد حرفای مغزمو بالا بیارم، ریز به ریز غمام، تک تک دردایی که با سختی هضمشون کردم و تفاله هایی که تو گلوم جا مونده و راه نفسمو بستن و نمیزارن نفس بکشم، تمام فکر و خیالای تاریکم که روز و شب ازم آویزونن. اما نمیشه، نشد، نتونستم؛ نمیتونم.

‏دوست داشتن به هر روز پیام دادن، کادو‌خریدن و هر روز بیرون رفتن نیست، دوست داشتن حتی به گفتن دوست دارم هم نیست. هر وقت تونستی به یکی اعتماد داشته باشی و به حرف و عقایدش احترام بذاری و درکش کنی و مخصوصا در سختی ها و غم ها کنارش باشی و تنهاش نذاری، وقتی همه بهش پشت کردن شونه ی تو امن ترین تکیه گاهش باشه و وقتی یه اشتباهی رو انجام داد اولین نفر بتونه اون موضوع رو به تو بگه؛ اون وقت میتونی ادعا کنی دوستش داری!